ΑΙΧΜΕΣ Αφασία

ΚΑΤΑ μία έννοια ήταν μια εξαιρετική εβδομάδα για τη Βουλή. Ύστερα από πάρα πολύ καιρό εδέησε να συζητήσει ένα υπαρκτό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, την εγκληματικότητα.

ΝΑ συζητήσει τρόπος του λέγειν δηλαδή. Ο κ. Καραμανλής επιτέθηκε στο άσυλο και στην αντιπολίτευση, ο κ. Παπανδρέου επιτέθηκε στον Πρωθυπουργό, είπαν και οι υπόλοιποι αρχηγοί τα δικά τους, αντάλλαξαν τις σπόντες τους και μετά έζησαν αυτοί καλά και εμείς χειρότερα.

ΕΣΤΩ και αυτό όμως ήταν μια πρόοδος και ήδη σχολιάστηκε θετικά. Γιατί αν αναλογιστούμε τα τεράστια προβλήματα που έχουμε μπροστά μας και την παντελή απουσία της Βουλής, τότε δικαιολογημένα θα ανησυχήσουμε για την ποιότητα της Δημοκρατίας μας.

ΣΕ όλο τον κόσμο, για παράδειγμα, οι κυβερνήσεις πήραν μέτρα για την ενίσχυση των τραπεζών.

Και παρακολουθήσαμε ανακρίσεις τραπεζιτών από βουλευτές στις ΗΠΑ ή στην Αγγλία που τσάκιζαν κόκαλα.

ΤΣΑΚΙΖΑΝ φυσικά και κυβερνήσεις: ο Μπαράκ Ομπάμα είδε κι έπαθε να εξασφαλίσει την απαραίτητη πλειοψηφία για την πολιτική του κι αυτό ύστερα από μαραθώνιες διαπραγματεύσεις- με βουλευτές και γερουσιαστές ακόμα και του δικού του κόμματος.

ΜΟΝΟ στην Ελλάδα έχουμε επιτύχει την πλήρη αφωνία των βουλευτών. Σε τέτοιο βαθμό που αν ήμασταν ειλικρινείς θα έπρεπε να αναγορεύσουμε τα τηλεοπτικά παράθυρα σε κορυφαίο θεσμό της Δημοκρατίας.

ΕΚΕΙ τουλάχιστον συζητούν. Με συνθήματα, ναι, με στόχο τις εντυπώσεις, ναι, μέσα σε μια λογική άσπρο- μαύρο, ναι. Αλλά τουλάχιστον συζητούν πάνω στα προβλήματα της ημέρας και οι πολίτες έχουν την ψευδαίσθηση της συμμετοχής.

ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ στη Βουλή ακόμα και αν έρθει ένα θέμα σε μία από τις Επιτροπές- εκεί που υποτίθεται ότι γίνεται δουλειά σε βάθος- η συζήτηση εκτρέπεται σε μια αντιπαράθεση στρατοπέδων.

ΠΟΤΕ είναι η τελευταία φορά που είδαμε έναν βουλευτή να εκφράζει άποψη που δεν συντάσσεται με την άποψη του κόμματος και να μη γίνεται υποψήφιος για διαγραφή;

ΚΑΙ σε ποια άλλη χώρα ένας υπουργός θα μπορούσε να αποφασίζει την κατάργηση των λεωφορειολωρίδων χωρίς να έχει προηγηθεί εξαντλητική συζήτηση, με πρόσκληση εμπειρογνωμόνων, ανάλυση στοιχείων και ό,τι άλλο προϋποθέτει η λήψη μιας απόφασης επιστημονικά ορθής και κοινωνικά ωφέλιμης;

ΕΥΚΟΛΕΣ λύσεις δεν υπάρχουν και κανένα κόμμα δεν μοιάζει διατεθειμένο να προωθήσει αλλαγές που τελικά θα δυσκολέψουν τη ζωή της ηγεσίας του.

ΘΑ πρέπει ωστόσο να έχει γίνει εξίσου σαφές ότι έχουμε χάσει σαν κοινωνία την ικανότητα να επεξεργαζόμαστε λύσεις που θα προκύπτουν μέσα από διαπραγματεύσεις και σύνθεση απόψεων έτσι ώστε να διασφαλίζουν μια ελάχιστη κοινωνική συναίνεση.

ΑΣΦΑΛΩΣ η ευθύνη βαρύνει πρωτίστως την κυβέρνηση. Το Κοινοβούλιο ωστόσο υπάρχει ακριβώς για να μπορεί να ελέγχει ανίκανες κυβερνήσεις.

Και το δικό μας Κοινοβούλιο έχει αυτοκαταργηθεί εδώ και πολλά χρόνια!