Η ΙΔΑΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ

Σήμερα, εννοείται, το Υπερεγώ της τεχνολογικής προόδου δεν σου επιτρέπει να υποστηρίξεις πως εντέλει τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και τόσο από το τόσο κοντινό «τότε». Εκτός πια κι αν θέλεις να εμφανιστείς ως συντηρητικός, αναχρονιστικός εκκεντρικός, νοσταλγός της αριστοκρατικής αίσθησης που προσέφερε κάποτε στον κόσμο η ανάγνωση ενός βιβλίου. Βιβλία τυπώνονται όλο και περισσότερα, βιβλία καταναλώνονται όλο και περισσότερα, στη μικρή ελληνική αγορά οι κάποτε βιοτεχνίες έχουν γίνει σοβαρές εκδοτικές επιχειρήσεις, πλην όμως το φάντασμα της επανάστασης πλανιέται πάνω από τα κεφάλια μας και απειλεί να σπάσει οριστικά τις αλυσίδες της απαρχαιωμένης μας συνήθειας.

Η γοητεία του εφήμερου είναι ανάλογη με την ορμή τού «τα θέλω όλα, εδώ και τώρα».

Πόσα από τα βιβλία που τυπώνονται καταναλώνονται και πόσα από τα βιβλία που καταναλώνονται διαβάζονται; Πόσες γενιές έχουν ήδη βρει τη θέση τους στον κοινωνικό χάρτη και πόσες θα προστεθούν στα επόμενα χρόνια χωρίς να έχουν διαβάσει ούτε ένα βιβλίο, έχοντας όμως περάσει ώρες στο Διαδίκτυο; Η διαδραστική επανάσταση υπόσχεται να πετύχει εκεί που απέτυχε η προλεταριακή τοιαύτη. Σε λίγα χρόνια θα έχουμε φτάσει στην ιδανική κατάργηση των τάξεων. Δεν θα υπάρχουν πλέον συγγραφείς που θα καταπιέζουν τους αναγνώστες τους, οι οποίοι ιδρώνουν για να κατανοήσουν τα γραφόμενά τους. Ο αναγνώστης θα είναι και συγγραφέας, τα πνευματικά δικαιώματα, η υπεραξία της παραγωγής θα καταργηθεί και το Φαρενάιτ 451 του μακαρίτη του Τριφό θα έχει οριστικά ξεπεραστεί, αφού η γραφή και η ανάγνωση θα είναι απολύτως άυλες δραστηριότητες, τις οποίες καμιά εξουσία δεν θα μπορεί πια να ελέγξει.