ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΠΑΡΟΞΥΣΜΟΣ

Αυτό το τοπίο, αυτό το θέατρο δεν θα είχε νόημα χωρίς τη γραφή, τον ποιητικό οίστρο, τη γλωσσική ευφορία, τον έξοχο βηματισμό της φράσης της Δημητρίου. Υπάρχει σ΄ αυτό το κείμενο που καταγράφει τη λεηλασία του θανάτου και τον θρίαμβο των παθών ένας οργασμικός ερωτικός παροξυσμός, όπου το λόγιο στοιχείο συναντά τον λαϊκό ρυθμό και η υπερρεαλιστική άλλη πραγματικότητα εισβάλλει και ναρκοθετεί την πραγματικότητα την Ενθάδε.

Η γλώσσα στην «Ψυχή του Καθρέφτη» της Σταυρούλας Δημητρίου είναι ένα ΜΕΤΑΞΥ που γεφυρώνει ερωτικά την αρρώστια παντός του αιώνος, την ασθένεια της υπάρξεως με την πραγματικότητα του ποιητικού πάθους ως μοναδικού Είναι.

Πίσω από τις τελετές γέννησης, βάπτισης, περιτομής, γάμου, ταφής, ιεροσυλίας ζει λάθρα η δίψα του αχόρταγου έρωτα της ζωής.