Ο εχθρός στον καθρέφτη

Φταίει που είναι δίπλα στο κομοδίνο κάτω απ΄ το πορτατίφ. Παίρνω καινούργια βιβλία, νέες εκδόσεις ή παλιές που χρόνια τις αναζητούσα, ανοίγω, διαβάζω τρεις αράδες κι ύστερα όλο σ΄ αυτό ανατρέχω. Όχι γιατί μου λείπει, αλλά νομίζω πως ό,τι κι αν διαβάσω με πάει μόνο του σ΄ αυτό το κιτρινισμένο εξώφυλλο με τις φαγωμένες άκρες. Πως όλα τα άλλα με οδηγούν ξανά εκεί. Εκεί βρίσκεται η «αρχή των».

Είναι η στιγμή που αφήνεται ένα βιβλίο στα χέρια σου (λέω στιγμή και δεν την λέω ηλικία, γιατί πια φοβάμαι και τη λέξη). Ένα βιβλίο που άνοιξες τα φύλλα του στα άγουρά σου χρόνια, αν είναι και καλό (και συνήθως είναι. Αυτό πάλι πώς γίνεται; Και πώς να εξηγείται;) γράφεται μέσα σου με ανεξίτηλο μελάνι. Κι ενώ ακόμα είναι νωπή και άγραφη η αχνορόδινη αυτή περιοχή (ή μήπως γι΄ αυτό;) έρχεται κι απλώνεται αυτό το τόσο δα βιβλίο σ΄ όλο το μήκος και το πλάτος της καρδιάς, λες και γεννήθηκες μόνο γι΄ αυτό και δεν αφήνει χώρο με το θράσος και τη βουλιμία του πρωτότοκου για όποιον άλλον τολμήσει να εισβάλει.

Ίσως πάλι να μην είναι τίποτα απ΄ όλα αυτά. Ίσως φταίει που είναι πάντα δίπλα στο κομοδίνο κάτω απ΄ το πορτατίφ, εύκολο στο μάτι να το δει. Στο χέρι να το αναζητήσει.

Άσε που δεν είναι μόνο τα βιβλία. Είναι και οι αγάπες, είναι και οι ιδέες. Βλέπεις γυναίκες που στεριώσανε στον γάμο ή στη σχέση και στη στροφή του δρόμου βλέπουνε αυτόν που περιμένανε καιρό κι ορμάει μέσα τους μια άγνωστη ορμή, βάφονται κόκκινα ξανά τα λουλούδια του πάθους και του πόθου, κι εκεί που ανοίγουνε διάπλατα τις πόρτες και τα σκέλη της απόκρισης κάνουν στροφή και τρέχοντας γυρνάνε να χωθούνε κάτω απ΄ τα σεντόνια της παλιάς αγάπης τους της πρώτης και παντοτινής που περιμένει στο πλάι. Δίπλα μαξιλάρι κάτω απ΄ το φως του πορτατίφ. Αλλά και στις ιδέες, έβλεπα προχθές (χωρίς να θέλω να κατεβάσω το επίπεδο) τη γραμματέα του ΚΚΕ κυρία Παπαρήγα και δίπλα της τον κύριο Μαΐλη του ιδίου κόμματος να απαντούν στον κύριο Πάγκαλο. Και σκεφτόμουνα, αυτοί οι άνθρωποι έχουν πολεμήσει για τις ιδέες που τους σφράγισαν σαν ήτανε παιδιά. Κι όμως με τα χρόνια πώς ήρθαν κι έγιναν, εξωτερικά τουλάχιστον (γιατί μέσα του τι γίνεται στον καθένα μέγα μυστήριο και άλυτο), πώς ήρθανε λοιπόν και έγιναν ίδιοι κι απαράλλακτοι αυτοί που πολεμούσαν; Ντύνονται, μιλάνε, φέρονται, σαν φιγούρες συντηρητικές λίγο πριν τη χούντα, με τα κουστουμάκια, τις γραβατούλες και τα κουρέματα όλων αυτών που μόλις τους δεις σε μια φωτογραφία παλιά και από χρόνια ξεχασμένη λες, να, αυτοί είναι του ΄60 οι δεξιοί.

Τι φταίει και γινόμαστε όλοι (μα όλοι μας) με τον καιρό ίδιοι με τον παλιό μας τον εχθρό;

Μπα, κάτι άλλο πρέπει νά ΄ναι. Κάτι πιο βαθύ, κι όχι αυτό που κείτεται πάνω στο κομοδίνο, δίπλα στο πορτατίφ.