Το αίμα ρέει άφθονο

Το μυθιστόρημα του Θάκερι γράφεται ως σάτιρα του είδους. Ο συγγραφέας επιμένει στον αρχικό στόχο του: δεν παρουσιάζει τους εγκληματίες ως ρομαντικούς ήρωες. Οι διαρκείς αποστροφές του συγγραφέα προς τον αναγνώστη επισημαίνουν του λόγου το αληθές. Ο Θάκερι υφαίνει το κείμενό του με πλήθος ενδολογοτεχνικών αναφορών, με συγγραφική αυτοσυνειδησία και πασίδηλη αυτοαναφορικότητα.

Δεν διστάζει να αποκαλύψει τη συγγραφική μηχανή με τον πιο υπονομευτικό τρόπο.

Παρά τις διαρκείς σατιρικές εκτροπές, το κείμενο μπορεί να διαβαστεί και ως παράδειγμα μυθιστορήματος τύπου Νιουγκέιτ. Το κακό παραφυλάει παντού, το αίμα ρέει άφθονο. Η μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα αποδίδει την παιγνιώδη διάθεση του αφηγητή. Οι σημειώσεις και ο επίλογος τοποθετούν το βιβλίο στα ιστορικοκοινωνικά και τα ειδολογικά του συμφραζόμενα. Το χιούμορ σώζει. Χωρίς αυτό, ο Θάκερι θα είχε γράψει ένα ηθικοδιδακτικό κείμενο. Η δηλητηριώδης πένα του αποδεικνύεται αξιανάγνωστη. Βέβαια, όταν πολεμάς κάτι με τόση σφοδρότητα, παίζεις με τα όπλα του. Στη συγγραφή, όπως και στη ζωή, είναι εύκολο να περάσεις απέναντι. Να γίνεις αυτό που πολεμάς.