[ Δρόμοι ]

Οι μεταμορφώσεις…
… της Ευρωπαϊκής Ένωσης θυμίζουν μεταλλαγμένο προϊόν: εκείνο που ξεκίνησε ως Κοινή Αγορά, έγινε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και κατέληξε Ευρωπαϊκή Ένωση. Επρόκειτο από την αρχή για μια πολιτική ιδέα, που όμως κατέληξε σε ένα οικονομικό τερατούργημα, αφού συναρμολογήθηκε από οικονομικώς άνισα μέρη.

Οι διπρόσωποι…
… γραφειοκράτες των Βρυξελλών κάνουν σαν να το αντιλαμβάνονται μόλις τώρα, υποκρινόμενοι κατάπληξη καθώς η οικονομική κρίση αποκαλύπτει το τερατούργημά τους σε όλη του τη φρίκη. Και όμως, δεν πάει πολύς καιρός από τότε που είχαν υποσχεθεί σύγκλιση των εισοδημάτων πλουσίων και φτωχών. Όμως, οι φτωχότερες χώρες δεν είδαν παρά μόνο σύγκλιση των εισοδημάτων των πλουσίων. Έτσι σήμερα, μπροστά στον τρόμο της κρίσης, κάθε μέλος αυτού του τερατουργήματος κινείται σπασμωδικά και ξεχωριστά από τον συνολικό οργανισμό, που αποδεικνύεται απρόθυμος ή ανίκανος να συντονίσει τις κινήσεις του. Τα πιο ισχυρά μέλη του οργανισμού, αντί να βοηθήσουν τα αδύναμα, τα καταδικάζουν στη λιτότητα ή τα παραδίδουν στη μέγγενη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Τα πραγματικά…
… ζητήματα πίσω από όλα αυτά είναι βέβαια η κυριαρχία και η δημοκρατία. Είτε μας αρέσει είτε όχι, η δημοκρατική αρχή- στον βαθμό που αυτή υπάρχει- δεν έχει εφαρμοστεί παρά μόνο μέσα στο πλαίσιο κυρίαρχων κρατών. Το πρόβλημα με τις αποφάσεις που λαμβάνονται από τις Βρυξέλλες ή από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δεν είναι μόνο ότι επιβάλλονται από το εξωτερικό, αλλά και ότι βρίσκονται εκτός πολιτικού διαλόγου. Έτσι παρακολουθούμε σήμερα το παράδοξο θέαμα μιας μη αιρετής Ευρωπαϊκής Επιτροπής να υπαγορεύει στις αιρετές κυβερνήσεις της Γαλλίας, της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Ισπανίας και της Βρετανίας να συμμαζέψουν τα ελλείμματά τους. Φυσικά, τα ελλείμματα που προέρχονται από τις δημόσιες δαπάνες είναι ένα σημαντικό εργαλείο που έχουν στα χέρια τους οι κυβερνήσεις για να καταπολεμήσουν την ανεργία και να απαλύνουν τον πόνο που προκαλεί η οικονομική ύφεση. Περιορισμός των ελλειμμάτων σημαίνει μείωση των δημόσιων δαπανών. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν, με βάση τις δημοκρατικές αρχές, τέτοιες αποφάσεις να λαμβάνονται και να επιβάλλονται σε μια χώρα από γραφειοκράτες που δεν είναι αιρετοί και δεν είναι υπόλογοι στον λαό; Την εξήγηση σε αυτό την έχει δώσει ένας Γάλλος πρώην πρωθυπουργός. «Δημιούργησαν μια φιλελεύθερη Ευρώπη, στηριγμένη μόνο στον ανταγωνισμό», έλεγε κάποτε ο Πιερ ΜαντέςΦρανς σε συνέντευξή του στον Ζαν Μποτορέλ. «Όμως, οι μεγάλες επιχειρήσεις, αντί να ανταγωνιστούν μεταξύ τους, συνασπίστηκαν σε καρτέλ, εις βάρος των καταναλωτών και των εργαζομένων. Είναι αυτό που λέμε Ευρώπη των μονοπωλίων». Η δημοκρατία δεν είναι προϋπόθεση για τη λειτουργία των μονοπωλίων- μόνο η έλλειψή της.

Δεν είναι…
… λοιπόν παράξενο που δημοσκόπηση δείχνει ότι μόλις το 35% των Ευρωπαίων πιστεύουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση βαδίζει στη σωστή κατεύθυνση. Ούτε είναι παράξενο που ο Τσέχος πρόεδρος Βάκλαβ Κλάους έχει χαρακτηρίσει την Ευρωπαϊκή Ένωση ένα μονοκομματικό κράτος, που δεν έχει καμιά επαφή με τον λαό του.