Το φάντασμα του Μουσολίνι

Η φλόγα του μετα-φασισμού έσβησε χθες στην Ιταλία. Ο διάδοχος του ιταλικού φασιστικού κινήματος, η Εθνική Συμμαχία του Τζιανφράνκο Φίνι, διαλύθηκε και «συγχωνεύτηκε» με τον Λαό της Ελευθερίας, το κόμμα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι φασιστικές ιδέες έχουν εγκαταλείψει την ιταλική πολιτική σκηνή. Μάλλον το αντίθετο.

«Έχουμε συμφιλιωθεί με το παρελθόν μας, έχουμε κάνει σαφείς καταδικαστικές δηλώσεις όσον αφορά την ιταλική ιστορία του Μεσοπολέμου. Σήμερα, ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή της μεταπολεμικής Δεξιάς της Ιταλίας κλείνει», δήλωσε ο ηγέτης της Εθνικής Συμμαχίας και πρόεδρος της Κάτω Βουλής στο τελευταίο συνέδριο του κόμματος στη Ρώμη. Οι αναλυτές επισημαίνουν πως ο 57χρονος Φίνι περιμένει στην κουίντα να παραλάβει από τον 72χρονο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, όταν αυτός αποφασίσει να αποσυρθεί από την πολιτική. Ο ίδιος δήλωσε στο συνέδριο πως ηγέτης της Κεντροδεξιάς είναι ο Καβαλιέρε· για να προσθέσει αμέσως μετά: «Ο Μπερλουσκόνι γνωρίζει πως η ισχυρή και καταξιωμένη ηγεσία του δεν μπορεί επ΄ ουδενί να εξελιχθεί σε λατρεία μιας προσωπικότητας. Ο Λαός της Ελευθερίας δεν είναι κόμμα ενός ανθρώπου, αλλά μιας χώρας».

Από το 1987, όταν ανέλαβε τα ηνία του νεοφασιστικού Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος, του κόμματος που ίδρυσαν υποστηρικτές του Μπενίτο Μουσολίνι έναν χρόνο μετά τον θάνατό του, ο Τζιανφράνκο Φίνι έχει διανύσει μεγάλη απόσταση. Το 1994, είχε χαρακτηρίσει τον Μουσολίνι τον μεγαλύτερο Ιταλό πολιτικό του 20ού αιώνα. Περίπου την ίδια περίοδο, ίδρυσε στη θέση του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος την Εθνική Συμμαχία και έκτοτε βάλθηκε να «σέρνει» το κόμμα προς το Κέντρο: τον Νοέμβριο του 2003, για παράδειγμα, αξιοποίησε μια επίσκεψή του, με την ιδιότητα του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι, στο Ισραήλ για να καταδικάσει ρητά τους φυλετικούς νόμους του Μουσολίνι- και τον ίδιο. Οι σκληροπυρηνικοί του κόμματος, όπως η Αλεσάντρα Μουσολίνι, εξοργίστηκαν και αποχώρησαν, σχηματίζοντας δικά τους φασιστικά μικροκόμματα. Η στρατηγική τού Φίνι τελικά επικράτησε. Όμως οι puri e duri, τα σκληροπυρηνικά φασιστικά στοιχεία, δεν εγκαταλείπουν τη μάχη. «Η Εθνική Συμμαχία πεθαίνει, η Δεξιά ζει!» διακηρύττει φυλλάδιο που μοιράζει η Δεξιά, ένα ακόμα μικρό, σκληροπυρηνικό κόμμα που αποσχίστηκε από την Εθνική Συμμαχία.


Προτομές του Ντούτσε κατακλύζουν αγορές και καταστήματα

ΟΠΩΣ αποκαλύπτει το «Βande Νere» («Μαύρες Συμμορίες»), ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε ο Πάολο Μπερίτσι, «τουλάχιστον 150.000 νεαροί Ιταλοί κάτω των 30 ζουν με τη λατρεία του φασισμού και του νεοφασισμού – και όχι όλοι, αλλά πολλοί με τον μύθο του Χίτλερ». Δέκα πέντε χρόνια αφότου ο Μπερλουσκόνι έσπασε ένα από τα μεγαλύτερα ταμπού της μεταπολεμικής Ιταλίας και υπέγραψε την επιστροφή των νεοφασιστών από το κρύο, ενσωματώνοντας τέσσερα μέλη της Εθνικής Συμμαχίας στην πρώτη του κυβέρνηση συνασπισμού, η επιρροή των φασιστικών ιδεών στην ιταλική πολιτική σκηνή είναι πιο εμφανής και ανησυχητική από ποτέ.

«Η συγχώνευση της Εθνικής Συμμαχίας με τον Λαό της Ελευθερίας σηματοδοτεί την απορρόφηση των μεταφασιστικών ιδεών στο κόμμα του Μπερλουσκόνι… την τάση να μη διακρίνουμε καμία ηθική, και τελικά καμία πολιτική διαφορά ανάμεσα σε εκείνους που στήριξαν το φασιστικό καθεστώς και εκείνους που στήριξαν την Αντίσταση», λέει ο Βρετανός Κρίστοφερ Ντάγκαν, συγγραφέας του βιβλίου «Force of Destiny», μιας ιστορίας της σύγχρονης Ιταλίας.

Δείτε, λέει ο Ντάγκαν, πώς αντιμετωπίζονται οι βετεράνοι της «Δημοκρατίας του Σαλό», του ψευδοκράτους που έφτιαξε ο Μουσολίνι με την υποστήριξη των ναζί στο τελευταίο στάδιο του πολέμου. Μεταπολεμικά, θεωρούνταν το πιο μελανό κεφάλαιο της ιταλικής σύγχρονης ιστορίας. Σιωπηλά και σταθερά, ωστόσο, άρχισε να αποκαθίσταται στην ιταλική μνήμη. Το πιο πρόσφατο βήμα είναι η δημιουργία, ενώπιον του κοινοβουλίου, ενός νέου στρατιωτικού μεταλλίου, του Cavaliere di Τricolore, που μπορεί να απονεμηθεί σε άτομα που πολέμησαν τουλάχιστον έξι μήνες στον πόλεμο- είτε με τους Παρτιζάνους, είτε με τις δυνάμεις της Δημοκρατίας του Σαλό, είτε με τις δυνάμεις του Νότου υπό τον στρατηγό Μπαντόλιο…

Για τον Ντάγκαν, ωστόσο, ακόμα πιο ανησυχητικό φαινόμενο, και από το Cavaliere di Τricolore, και από την αφθονία κομμάτων που αντλούν έμπνευση από τον Μουσολίνι, και από τους χιλιάδες που συρρέουν κάθε χρόνο στο Πρεντάπιο, τη γενέτειρα του Μουσολίνι, και από τις προτομές του Ντούτσε που κατακλύζουν αγορές και καταστήματα, είναι η σταθερή διάβρωση και απαξίωση των ιταλικών θεσμών, η οποία δημιουργεί στον λαό την ανάγκη να ριχτεί στην αγκαλιά ενός «σωτήρα»- όπως ακριβώς είχε συμβεί και τη δεκαετία του 1920.
Λαοθάλασσα στη μνήμη των θυμάτων της Μαφίας

ΜΙΑ ΛΑΟΘΑΛΑΣΣΑ 150.000 ανθρώπων διαδήλωσε στη Νάπολι προχθές στη μνήμη των θυμάτων της Μαφίας, σε μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έχουν πραγματοποιηθεί στην Ιταλία κατά του οργανωμένου εγκλήματος. Πολλοί διαδηλωτές φορούσαν λευκά και κρατούσαν τις φωτογραφίες των θυμάτων, ενώ από τα μεγάφωνα ακούγονταν τα ονόματά τους. Έκπληξη για τους διαδηλωτές ήταν η εμφάνιση του Ρομπέρτο Σαβιάνο, του 30χρονου συγγραφέα που με το βιβλίο του «Γόμορρα» έγινε σύμβολο του αγώνα κατά της ναπολιτάνικης Καμόρας, η οποία απειλεί να τον σκοτώσει.

Στο τέλος της διαδήλωσης, ο Σαβιάνο ανέβηκε στην εξέδρα που είχε στηθεί στην Πιάτσα ντελ Πλεμπίσιτο και διάβασε κάποια από τα ονόματα των τουλάχιστον 900 θυμάτων της Μαφίας. «Ας σταματήσουμε αυτό το ολοκαύτωμα», δήλωσε ο Σαβιάνο μιλώντας στην εφημερίδα «La Repubblica». «Πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι η Μαφία δεν είναι ένα πρόβλημα, αλλά ΤΟ πρόβλημα». Το «παρών» έδωσε και ο γιος της Άννας Πολιτκόφσκαγια, της Ρωσίδας δημοσιογράφου που πλήρωσε με τη ζωή της τα μαχητικά άρθρα της για τον πόλεμο στην Τσετσενία.