Ματιές Περί ύπνου

Κάθε φορά που ο Χατζιδάκις είχε ηχογράφηση, γινόταν στο στούντιο της κακομοίρας. Ενώ είχε συμφωνηθεί ότι η «δουλειά» θα άρχιζε στις 10, πήγαινε 11 η ώρα, πήγαινε 12, αλλά ο Μάνος πουθενά! Περίμεναν οι μουσικοί, οι ηχολήπτες, ο παραγωγός, οι τραγουδιστές, αλλά ο συνθέτης «αγρόν ηγόραζε». Στη 1, ο διευθυντής της Κολούμπια, ο Λαμπρόπουλος, αποφάσιζε να κινηθεί: έστελνε έναν άνθρωπό του στη Ρηγίλλης, στο σπίτι του Χατζιδάκι, με την εντολή να τον… ξυπνήσει και να τον πάει στη Ριζούπολη, για να γυρισθεί ο δίσκος. Αυτό, πάντοτε. Μια ζωή! Και η πλάκα είναι πως ο Μάνος, την παραμονή κάθε ηχογράφησης, συναντούσε τους «αρμόδιους» και με ύφος αυστηρό, τους έλεγε:

«Όλοι, πρέπει να βρίσκονται στο στούντιο, στις 10 το πρωί. Ανυπερθέτως. Δεν θα ανεχθώ καμιά καθυστέρηση!».

Κάποιο πρωί, έπαιζα χαρτιά στο καφενείο «Η Άνεσις» και δίπλα μου, ο Γιώργος Κουπαρούσος, σπουδαίο παιδί της παλιάς παρέας (Βότσης, Δάνος, Σοφούλης, Ζαχαριάδης κ.ά.) παρακολουθούσε το παιχνίδι, όρθιος, με τα χέρια στις τσέπες. Έξω, έβρεχε πολύ. Γυρνάω στον Κουπαρούσο και του ζητάω τσιγάρο. «Δεν έχω», μου αποκρίνεται. «Τράβα στο περίπτερο, απέναντι και πάρε τσιγάρα…». «Μα θα γίνω μούσκεμα…». «Ε, τότε, μην καπνίζεις». Πέρασε λίγη ώρα. Και ξάφνου, τον βλέπω με τσιγάρο στο στόμα. «Πού το βρήκες το τσιγάρο;», τον ρωτάω. «Απ΄ το πακέτο μου». «Και τότε, γιατί δεν έδωσες ένα και σε μένα, όταν σου ζήτησα;». «Γιατί βαριόμουνα να βγάλω τα χέρια από τις τσέπες μου…».

Από κάτι τέτοια, είχαμε κολλήσει στον Κουπαρούσο το παρατσούκλι «Ο ύπνος». Και πράγματι, ο συχωρεμένος, εκτός από τεμπέλης ήταν και υπναράς. Εγώ, πάντως, λόγω ακατάστατου ωραρίου στην εφημερίδα, νυχτερινής βάρδιας κ.λπ., δεν τα πήγαινα καθόλου καλά με τον ύπνο. Ούτε τότε ούτε και τώρα. Τώρα, όποια ώρα και να πέσω στο κρεβάτι, στις εφτάμισι το πρωί, πετιέμαι επάνω, σαν ελατήριο και τρέχω στο γραμματοκιβώτιο, για να πάρω το «Βήμα» και την «Καθημερινή», να διαβάσω. Το είπα, κάποια μέρα, στον Θεοδωράκη. Μου έκανε παρατήρηση: «Να διαβάζεις αργότερα τις εφημερίδες. Ο ύπνος κάνει καλό. Και, επιπλέον, δεν κοστίζει τίποτα.

Είναι τζάμπα».

Δεν μπορώ να πω ότι μου λείπει ύπνος. Οι 6-7 ώρες που κοιμάμαι, μου φτάνουν, για να είμαι εντάξει. Έχω φίλους όμως που δεν κλείνουν μάτι όλη τη νύχτα. Στριφογυρίζουν στο κρεβάτι τους, σαν κολασμένοι. Αναγκάζονται, φυσικά, να παίρνουν χάπια. Αλλά κι αυτά, πολλές φορές, «δεν κάνουν τίποτα». Αποτέλεσμα: ύστερα από μια λευκή νύχτα (από λάθος αιτία- το λέω για τους «πονηρούς») το πρωί της άλλης μέρας, δεν είναι σε θέση να πάρουν τα πόδια τους. Πέφτουν, στο μεταξύ και οι καφέδες, τα τσιγάρα και το στρες της δουλειάς, και τα πράγματα γίνονται χειρότερα.

Η σημερινή μέρα, παγκοσμίως, είναι αφιερωμένη στον ύπνο. Και δικαίως. Τίποτα δεν πάει καλά, χωρίς έναν στρωτό, βαθύ ύπνο. Και είναι πάρα πολλοί εκείνοι που υποφέρουν από αϋπνίες.

Όπως απέδειξε διεθνής έρευνα, σε μεγάλο δείγμα, το 27% του πληθυσμού δεν κοιμάται όσο και όπως πρέπει και μόνο ένα μικρό ποσοστό (32%) ζητάει τη βοήθεια των γιατρών, για να αντιμετωπίσει αυτό το πολύ σοβαρό για την υγεία και για τη ζωή γενικότερα, ζήτημα.

Δυστυχώς.