Ο σπόρος του τραγικού, οι χυμοί του κωμικού

Ο Πέτρος Ζούλιας με κύριο υλικό το βιβλίο της Ρέας Μανέλη, μοντάρισε ένα κείμενο-μονόλογο προς παράσταση καίριο, ευφρόσυνο, ευθύβολο και ευρηματικά καταιγιστικό, με συγκρατημένη συγκίνηση, χιούμορ και σαρκασμό και ιδίως αυτοσαρκασμό. Η Αναστασία Αρσένη, με σπουδαία θητεία στη σκηνογραφική και ενδυματολογική μικροαστική αισθητική έστησε ένα περιβάλλον με αυθεντικά στοιχεία αποτύπωσης μιας εποχής αλλά χωρίς νατουραλιστική συνέπεια.

Έπιπλα χρηστικά και σκηνικώς απαραίτητα χωρίς φλυαρίες. Ο σπουδαίος πιανίστας και συνθέτης Γιάννης Χριστοδουλόπουλος έδωσε σκηνικό χρώμα στις επιλογές τραγουδιών που έκανε η Ελεάνα Βραχάλη. Τον χώρο φώτισε σαν παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες ο Ανδρέας Μπέλλης. Η Νένα Μεντή μέσα στο έξοχο αυτό οπτικοακουστικό περιβάλλον ξεδίπλωσε την πλούσια περιουσία της. Κόρη του θαυμάσιου συνθέτη Σπήλιου Μεντή, ηθοποιός που ακονίστηκε σε δύσκολες εποχές στο «Ελεύθερο θέατρο» με θηριώδη τεχνική και υπέροχη, λιτή και σημαίνουσα κίνηση, συνέλαβε πρώτα τη στάση και την κίνηση, τη χειρονομία και τον εξωτερικό σωματικό ρυθμό της Ευτυχίας και στη συνέχεια άφησε το κείμενο να φιλτραριστεί στην οξυμμένη ευαισθησία της, ψάχνοντας λέξη λέξη τον ρυθμό της λαλιάς που πολύ πειστικά και πιστά κατέγραψε η αφοσιωμένη εγγονή.

Ο κίνδυνος για τη Μεντή ήταν, όπως και για κάθε ηθοποιό που αποδίδει γνωστό και κοντινό χρονικά πρόσωπο, να καμωθεί ή να μιμηθεί ή να αντιγράψει. Το ξεπέρασε παραπέμποντας σε αναγνωρίσιμες φιγούρες και εκφορές του λόγου που περιγράφουν ακροθιγώς ένα κοινωνικό και συμπεριφοριακό ιδίωμα.

Η Μεντή με τον «ρόλο» αυτόν κατόρθωσε να μας πείσει πως μια γνωστή φιγούρα και ένας βιωμένος λόγος της λαϊκής και της μικροαστικής μας παράδοσης ενέχει πυρηνικά τον σπόρο του τραγικού και τους χυμούς του κωμικού στην υπέρτατη ποιητική τους δύναμη. Αποσπώντας την οικεία ηδονή των ειδών.