Ο ιερέας δίνει τη θέση του στον αστυνόμο

Κατά τη μετάβαση από τους προνεωτερικούς χρόνους στην εποχή της νεωτερικότητας υπάρχει μεγάλη αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται η ασθένεια. Παύει να θεωρείται προσωπική αμαρτία και απόδειξη ατομικής φαυλότητας και αντιμετωπίζεται πλέον ως απειλή για το κοινωνικό σύνολο και το έθνος, και άρα χρήζει της παρέμβασης του κράτους και της επιστήμης. Η θεία δίκη αντικαθίσταται από το συμφέρον του κράτους και ο ιερέας δίνει τη θέση του στον αστυνόμο που αναλαμβάνει, μαζί με τον ιατρό, την κοινωνική ευταξία: τα πορνεία αστυνομεύονται και οι πόρνες υποβάλλονται σε ιατρικό έλεγχο.

Βασιζόμενη σε ένα πλούσιο υλικό, όπως πραγματείες, ιατρικά εγχειρίδια, θεατρικά έργα και τραγούδια της Ευρώπης του 16ου- 17ου αιώνα, η Ε. Καλογιάννη αναπτύσσει έναν σύνθετο θεωρητικό προβληματισμό, που εκκινεί από την οπτική του φύλου και τη φεμινιστική ιστοριογραφία για να συναντήσει την πολιτισμική ιστορία.

Συνολικότερα, η μελέτη είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα πολιτισμικής ιστορίας της ιατρικής, η οποία, όπως σημειώνει ο Κώστας Γαγανάκης στην εισαγωγή του, μετέφερε το κέντρο βάρους της μελέτης από την εξελικτική ιστορία της επιστήμης στην κοινωνική και πολιτισμική κατασκευή των ασθενειών.