Το Πνεύμα του Τόνου

Ποιος θα πληρώσει;
Της Εύας Κοταμανίδου

Εδώ και καιρό έχει αρχίσει «ν΄ αψηλώνει ο νους» μας επικινδύνως, κατά τον παπαδιαμάντειο λόγο, μ΄ όσα συμβαίνουν γύρω μας. Όλα μαύρα κι άραχλα και τα μελλοντικά θύματα πολλά, θηλυκά και αρσενικά. Τα πάντα υπό διάλυση, με πρώτο και χείριστο το κράτος. Κι όταν βρωμάει η κεφαλή, σάπιο το σώμα όλο. Παιδεία, υγεία, πολιτισμός, ύψιστες δημοκρατικές προτεραιότητες, πολύτιμοι κοινωνικοί αιμοδότες, καταρρέουν από την αδιαφορία και ανικανότητα ανεύθυνων κυβερνώντων. Δάσκαλοι, όλων των βαθμίδων, παλεύουν, όσοι ακόμα αντέχουν, να μεταδώσουν γνώσεις, κρίση, πνευματικότητα, μέσα από ένα φθαρμένο ατελέσφορο παιδαγωγικό σύστημα, σε μαθητές αλαλιασμένους, «χαμένους στη μετάφραση» της παραπαιδείας και των φροντιστηρίων. Γιατροί, οι θεράποντες, σωτήρες της ζωής, με εξαντλητικά ωράρια και εφημερίες, με τεράστιες ελλείψεις σε υγειονομικά υλικά, κρεβάτια, νοσηλευτικό προσωπικό, προσπαθούν εναγωνίως να τιμήσουν τον ιπποκράτειο όρκο τους.

Όσο για τον πολιτισμό, πολυτέλεια, φανφάρα, ευκαιρία αυτοεπίδειξης για κάποιους άσχετους ιθύνοντες, επιχορηγείται με το ελαχιστότατο μηδέν και κάτι του εθνικού προϋπολογισμού. Η παντελής περιφρόνησή του μόνο θλίψη και οδύνη προκαλεί.

Τον θυμούνται όταν θέλουν να ψευτοϋπερηφανευτούν:

«Εμείς τον γεννήσαμε»! Άρα, μπορούμε άνετα και να τον θάβουμε. Για τα υπόλοιπα λυπηρά, κατάντια οικονομίας, αποτέλεσμα φιλελεύθερης, ανταγωνιστικής, παγκοσμιοποιημένης αγοράς, συν διαφθορά, αρπαγή, καταλήστευση εθνικών πόρων και αγαθών, γνωστά και τετριμμένα. Το κόστος όμως της φθοράς των ψυχών και της ζωής μας, το φοβερό «τ΄ αψήλωμα του νου» μας, ποιος θα το πληρώσει;