«Χωρίς πίστη δεν πας ούτε στο περίπτερο»

Ο ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΡΜΑΡΙΝΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑΕΙ ΚΕΙΜΕΝΑ
ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ ΠΕΝΤΖΙΚΗ, ΕΠΗΡΕΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ, ΧΩΝΕΤΑΙ ΣΤΑ ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ ΑΓΙΩΝ, ΠΑΡΑΤΗΡΕΙ ΤΗΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΗΣ ΣΚΟΡΠΙΑΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ, Η ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΑΡΑΓΕΙ. ΟΙ «ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ» ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΔΟΥΛΕΙΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΦΙΛΟΔΟΞΕΙ ΝΑ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟ ΑΔΙΑΤΥΠΩΤΟ ΜΕΣΑ ΜΑΣ
Μ οναδική περίπτωση στο ελληνικό θέατρο, ιδρυτής του πρωτοποριακού θεάτρου «Τheseum», καλλιτέχνης ιδιωματικός, αναζητάει και βρίσκει την έκφρασή του όχι μόνο σε θεατρικά κείμενα αλλά παντού στη ζωή. Δυο φράσεις, μια σιωπή, ένα στιγμιότυπο στον δρόμο μπορούν να εμπλακούν στην προσωπική του περιπέτεια, να την κάνει παράσταση, να την κεράσει ρεβίθια και κρασί, να την πάει βόλτα στον Κεραμεικό. Ο πειραματισμός του σήμερα έχει πάρει την πιο σοβαρή και ψαγμένη μορφή εναλλακτικού, πολιτικού θεάτρου, με φανατικούς θεατές. Κι αν έχει μια παραπάνω αξία η αναζήτησή του είναι ότι συνεχίζει να καλλιεργεί σε πολλούς από μας ένα ενδιαφέρον που βοηθάει τη σκέψη και καμιά φορά βοηθάει να βρίσκουμε τις λύσεις μας. «Ένα ζήτημα της εποχής μας είναι ότι κάνουμε πολλά πράγματα μηχανικά και χωρίς βαθιά εμπλοκή του εαυτού. Χωρίς πίστη».

info

Πρεμιέρα 1η Μαρτίου, στο θέατρο «Θησείον» (Τουρναβίτου 7, τηλ. 210-
3255444).

Τι είναι οι «Βίοι αγίων»;
Μια παραβολή η οποία προκύπτει από μικρές ιστορίες. Είναι μια παραβολή που θέλει μεθερμηνεία- ο καθένας να βρει έναν τρόπο να την αναγάγει στα δικά του ενδιαφέροντα. Τα πρόσωπα κρατάνε μια ασάφεια στην καταγωγή τους. Υπάρχει ένας έφηβος, τέσσερις γυναίκες, ένας άνθρωπος που δουλεύει το κυλικείο και η κόρη του. Βρέθηκαν τυχαία κάτω από το υπόστεγο αυτού του χώρου. Αυτή είναι η σύνδεση της στιγμής. Φανερά δεν συμβαίνει τίποτα. Έχει να κάνει με τη σημασία του κενού από πλευράς στόχων, πλοκής. Σ΄ αυτά τα διάκενα μπορεί κανείς να δει μια βαθύτερη έννοια του ρήματος «βλέπω». Και τα λαχεία ως «μπορεί» τα αγοράζουμε. Ένας κόσμος αναγκών, ελπίδας, σιωπηλός κι αδιατύπωτος- θα τολμούσα τον όρο προσευχής, με την έννοια του απευθύνομαι προς κάτι. Δεν σημαίνει ότι θα συμβεί αυτό. Σημαίνει όμως εμπειρία. Ευτυχώς ο κόσμος με τον οποίο συνδιαλέγονται αυτά τα πράγματα είναι στον αντίποδα του ωφελιμισμού, δηλαδή στον πόδα του δωρεάν. Και χρειάζεται μια εσωτερική ευρυχωρία. Αλλά σήμερα δεν προλαβαίνουμε. Η παράσταση έχει να κάνει με αυτό το «δεν προλαβαίνουμε». Πάνω σ΄ αυτό τον προβληματισμό και την διερεύνηση συναντήθηκα με δύο πόλους. Ένα είναι τα συναξάρια, που είναι ζωές αγίων- άγιοι ήταν άνθρωποι που είχαν ένα μέγεθος εσωτερικής γενναιοδωρίας. Το άλλο είναι η σκέψη του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη, ο τρόπος που συνδέει τις παραμικρές, καθημερινές εμπειρίες, με ένα σύστημα δυνάμεων που επηρεάζει τα πράγματα. Αυτά τα δύο συστήματα σκέψης βρίσκονται στη βάση της παράστασης. Είναι πολύ ωραίο να συνδέεται η ρουτίνα της καθημερινότητας με μια θεολογία της καθημερινότητας. Τότε η καθημερινότητα δεν θα είναι τόσο ρουτίνα. Από αυτή την πλευρά είναι μια παράσταση επί των μικρών πραγμάτων. Γιατί τα μικρά είναι αυτά που μας διαφεύγουν.

Συναξαριστής, Πεντζίκης, Βίοι αγίων. Είστε ένας πιστός χριστιανός;

Στην εποχή μας μιλάμε εύκολα για όλα. Είναι εύκολο να πεις ότι είσαι άθεος, εύκολο να πεις ότι είσαι χριστιανός ορθόδοξος. Αυτό που μπορώ να πω είναι πως κυνηγάω στιγμές της θεατρικής δύναμης της ορθοδοξίας μέσα από τις τελετές της και απογοητεύομαι συχνά, καθώς δεν βρίσκω την πνευματικότητα που φαντάστηκα. Αλλά, μη μπερδεύουμε την πίστη με την Εκκλησία. Η πίστη έχει να κάνει με το αίσθημα. Χωρίς πίστη δεν πας ούτε στο περίπτερο. Είναι το καύσιμο για την ανθρώπινη οντότητα.