Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Τα σπίτια των «λαπάδων»

Τι κι αν χαρακτηρίστηκε (το 1999) ως «ιστορικό διατηρητέο μνημείο». Τι κι αν η Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων Αττικής γνωμοδότησε υπέρ της αποκατάστασής του (το 2002). Τι κι αν το Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων γνωμοδότησε υπέρ της μη άρσης του χαρακτηρισμού του ως διατηρητέου (το 2004).

Το νεοκλασικό σπίτι όπου ο ποιητής Κωστής Παλαμάς έζησε τα τελευταία (σκοτεινά) χρόνια της ζωής του, στην οδό Περιάνδρου 5, στην Πλάκα, ρημάζει, ρημάζει, ρημάζει- μνημείο αδιαφορίας της Πολιτείας και των εκ-πολιτισμένων που το μόνο που ήξεραν να εκστομίζουν ήταν ανούσιες φανφάρες του στυλ «τέλος στον κρατικοδίαιτο πολιτισμό»…

Εξίσου ο- υποτίθεται- ιστοριόπληκτος και «ποιητικός» («μη χ… Παυλάκη» δεν είχε πει η Σπεράντζα Βρανά στον διάδοχο;- φράση που έγινε παροιμιώδης) Δήμος Αθηναίων και η δημαρχάρα μας που ξηλώνει δέντρα και Λυκαβηττούς για να μην αφήσει ίχνος σοβαρότητας, δεν θα έπρεπε να ενδιαφερθεί; Ή δεν είναι οι ποιητές στην αρμοδιότητά τους;

Κάποιος που τον ξέρασε η Ιστορία παλαιότερα είχε πει τους ποιητές «λαπάδες». Δεν άλλαξε φαίνεται από τότε η στάση των συνδαιτυμόνων (του ξερασμένου εκ της Ιστορίας) για τους ποιητές. Και για τα σπίτια τους. Εύγεεεεεεεεε.

Φοίβη
Δίχως τσιπ, δίχως τσίπ-α

Κυρία Φοίβη μου, Μου έστειλαν με e-mail το ακόλουθο κειμενάκι που θεωρώ ότι έχει ενδιαφέρον για τη στήλη σας:

«Όταν γεννιούνται οι γυναίκες, κι είναι νεογέννητα μωρά ακόμα, τους βάζουν στο μυαλό ένα τσιπάκι, που τις κάνει να κάνουν αποκλειστικό σκοπό της ζωής τους τον γάμο.

Κάποιες, καταφέρνουν και το βρίσκουν και στη συνέχεια το βγάζουν, με αποτέλεσμα χωρίς τσιπάκι να κάνουν αποκλειστικό σκοπό της ζωής τους την απόλαυση του σεξ…

Αυτές είναι οι λεγόμενες “ξετσίπωτες”, όρος που ελέγχεται και στο λεξικό της Νέας Ελληνικής».

Αναστάσιος Γκίκας, Αθήνα Κ άτι σαν τη «σεμνή και ταπεινή» (και με μηδενική ανοχή στη διαφθορά) Νέα Δημοκρατία μας, αγαπητέ Α ναστάσιε; Που της λείπει το… τσιπ;
Απλωμένες αρίδες

Προς Φοίβη Αθηναίου, Δυστυχώς το 2009 δεν μπήκε με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Πόλεμος, βόμβες επί δικαίους και αδίκους, αίμα, δάκρυα, πείνα, αναταραχή, εξεγέρσεις και στο βάθος το φάσμα της διεθνούς οικονομικής ύφεσης που εξαπλώνεται απειλητικά και επιτείνει την ανασφάλεια και την αγωνία των λαών. Κι αν το 2008 με τα όσα τραγικά συνέβησαν εναπόθεσε στο στήθος μας μια βαριά πέτρα- εγώ προσωπικά έτσι το εισέπραξα-, πολύ φοβάμαι ότι αυτός ο χρόνος θα μας προσθέσει κι άλλη μία, βαρύτερη.

Θα περίμενε κανείς με τα τόσα ανησυχητικά μηνύματα που φθάνουν εδώ και καιρό να έχουμε αφυπνισθεί και ξεσηκωθεί μαζικά και ουσιαστικά, για να οργανωθούμε και ν΄ αμυνθούμε. Κι όμως. Εμείς… «Δειλοί, άβουλοι, μοιραίοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα» (Κώστας Βάρναλης, «Οι μοιραίοι»).

Καθισμένοι στην πλειοψηφία αναπαυτικά στους καναπέδες μας, καρφωμένοι στην τηλεόραση, παρακολουθούμε με απάθεια, λες και βλέπουμε ταινία ή σίριαλ, ανθρώπους να σκοτώνονται, παιδιά να πεθαίνουν από την πείνα, το περιβάλλον να καταστρέφεται, τις αξίες να καταρρέουν…

Υπερβολή από μέρους μου; Ίσως. Αλλά πώς αλλιώς να ερμηνευθεί το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας που έκανε η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα μεταξύ των αναγνωστών της για την ανάδειξη του «Προσώπου της χρονιάς»;

Όπου 24.000 πολίτες, ανάμεσα σε 42 προβεβλημένα άτομα απ΄ όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής, ανέδειξαν με πλειοψηφία ως πρόσωπο της χρονιάς τον Λάκη Λαζόπουλο! Δεύτερος ο Μητροπάνος, τρίτος ο Φιλιππίδης, τέταρτος ο Ζαγοράκης, μόλις πέμπτος ο Ομπάμα και ακολούθησαν οι Όλιβερ Ζαμίτ, Δ. Παπαϊωάννου, Β. Αλεξάκης, Χ. Ταϊγανίδης και δέκατος ο Κ. Καραμανλής.

Δηλαδή, ο όντως ευφυής αλλά και αμφιλεγόμενος διασκεδαστής του τηλεοπτικού «Αλ Τσαντίρι» και ένας αδρά αμειβόμενος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που απασχολεί κατά καιρούς τις διάφορες κουτσομπολίστικες εκπομπές, υπερίσχυσαν κατά κράτος του ανθρώπου που αυτή τη στιγμή, καλώς ή κακώς, αποτελεί τη μεγάλη ελπίδα ολόκληρου του πλανήτη, του ανθρώπου που έδωσε μοναδικό παράδειγμα ανωτερότητας και ανθρωπισμού δωρίζοντας τα όργανα του αδικοχαμένου γιου του στη χώρα των δολοφόνων του και του ανθρώπου που σήμερα διαχειρίζεται τις τύχες μας, δηλαδή του Πρωθυπουργού. Αυτοσαρκασμός, αποχαύνωση, ωχαδελφισμός, παντελής έλλειψη παιδείας ή ένδειξη προχωρημένου πνευματικού και κοινωνικού Αλτσχάιμερ; Δεν γνωρίζω, δεν είμαι κοινωνιολόγος. Η αίσθηση που έχω όμως είναι πως βιώνουμε μια παρακμιακή κατάσταση κι αν δεν υπάρξει σύντομα συλλογική αφύπνιση και αντίδραση δεν ξέρω πού θα φθάσουμε.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι μας αξίζει να αποκαλούμαστε Τηλε-Έλληνες, χαρακτηρισμός- κατά την ταπεινή μου γνώμη- χειρότερος από το Τσιφτετ-Έλληνες και το αθυρόστομο Κω…-Έλληνες που μας προσήψαν στο παρελθόν κάποιοι άλλοτε «αιρετικοί» και νυν συμβιβασμένοι καλλιτέχνες.

Βαρβάρα Ταβλαρίδου- Μπακάλη Ο Γεώργιος Σουρής μάς είχε ψυχολογήσει, αγαπητή Βαρβάρα:

«Στον καφενέ από έξω σαν μπέης ξαπλωμένος,/ του ηλίου τις ακτίνες αχόρταγα ρουφώ,/ και στων εφημερίδων τα νέα βυθισμένος,/ κανέναν δεν κοιτάζω, κανέναν δεν ψηφώ./ Σε μία καρέκλα τόνα ποδάρι μου τεντώνω,/ το άλλο σε μίαν άλλη, κι ολίγο παρεκεί/ Αφήνω το καπέλο, και αρχινώ με τόνο/ τους υπουργούς να βρίζω και την πολιτική»…