Ηθικό κριτήριο

Ο ηθικός «πολικός αστέρας» που νομιμοποιεί αυτές τις κατευθύνσεις είναι η ανάγκη μείωσης της αστάθειας και της επισφάλειας που αισθάνονται οι πολίτες στις νέες συνθήκες. Η παρούσα κρίση ανέδειξε με τρόπο εκρηκτικό το ήδη υπάρχον ζήτημα. Από τη μια, η έκρηξη της χρηματιστηριακής οικονομίας εις βάρος της πραγματικής, η αχαλίνωτη κερδοσκοπία επί παντός επιστητού, η απόλυτη κυριαρχία του μετόχου επί του εργαζομένου, η δημιουργία ενός απροσδιόριστου και ακατανόητου για τον κοινό θνητό περιβάλλοντος «χρηματιστηριακών προϊόντων», τα οποία όμως καθορίζουν την εργασία του, τη σύνταξή του, τις επιλογές του· από την άλλη, η επισφάλεια που έχουν επιφέρει άλλοι αυτόνομοι τεχνολογικοί, οικονομικοκοινωνικοί μετασχηματισμοί στην εργασιακή και κοινωνική καθημερινότητα των ανθρώπων.

Σε αυτό το κλίμα γενικεύεται η αναζήτηση μεγαλύτερης σταθερότητας, καλύτερης ρύθμισης, δικαιότερης κατανομής του ρίσκου, του πλούτου και των δυνατοτήτων, έτσι ώστε να γίνει περισσότερο ασφαλής και προβλέψιμος ο κύκλος ζωής των ανθρώπων σε έναν κόσμο ραγδαίων αλλαγών. Εκ πρώτης όψεως, φαντάζει παράδοξο να αναζητάς μεγαλύτερη ασφάλεια μέσω του δρόμου των μεταρρυθμίσεων που εξ ορισμού σημαίνουν αναταραχή και αλλαγή των κατεστημένων συμφερόντων. Όμως η ασφάλεια δεν επιτυγχάνεται με τη ακινησία, αλλά με την αλλαγή. Έτσι έγινε στην προηγούμενη παγκόσμια κρίση.

Έτσι μπορεί να γίνει και τώρα.

Ο Γιάννης Βούλγαρης διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου.