Επιφυλλίδα

Η μειονότητα των σταθερών και α-κίνητων
Του Κώστα Λογαρά

Πάει, παγιώθηκε η κατάσταση και δεν αλλάζει πια. «Πάρε με στο κινητό», σου λένε, χωρίς κανέναν ενδοιασμό- σχεδόν στο επιβάλλουν με αντζάρδο- θεωρώντας το ως αυτονόητο και φυσικό. Τα σταθερά τα έχουν καταργήσει και σε υποχρεώνουν να τους βρίσκεις στο εντελώς προσωπικό τηλέφωνό τους.

Κι εσύ, που ούτε είχες, ούτε θες να χρησιμοποιείς αυτό το μαραφέτι, είσαι αναγκασμένος πλέον να τους καλείς μοναχά στα κινητά τους. Είναι δικό σου χρέος – αλλά και χρέωση αποκλειστικά δική σου.

Βέβαια, οι χρήστες της κινητής τηλεφωνίας έχουν ένα σωρό διευκολύνσεις και μιλάνε μεταξύ τους με τις ώρες δωρεάν. Συνεταιρικά τηλέφωνα, οικογενειακά, κάρτες και συνδέσεις δίχως πάγια και πλήθος από προσφορές για να στέλνουν σωρηδόν μηνύματα οι μεν στους δε, χωρίς απολύτως καμία χρέωση.

Ενώ εσύ, πιστός στη σταθερή τηλεφωνία και δίχως τις δικές τους ελαφρύνσεις, καταλήγεις να πληρώνεις στον λογαριασμό σου έναν σκασμό λεφτά (πώς αλλιώς; Σε ζορίζει η ανάγκη και τους ψάχνεις). Αφήνω δα που σε κοιτάζουν καχύποπτα άμα τους πεις ότι δεν έχεις κινητό. Νομίζουν πως τους κοροϊδεύεις και δεν θέλεις να το δώσεις. Εκεί πηγαίνει το μυαλό τους κι όχι ότι θες να ζεις σαν άνθρωπος κανονικός. Ναι, εσύ είσαι ο κανονικός κι ας ανήκεις στη μειονότητα των σταθερών.

Τους βλέπεις με το μανταλάκι τους στ΄ αυτί να δέχονται ή να δίνουν εντολές, να παίρνουν οδηγίες εν κινήσει, να κλείνουν ραντεβού, να στριμώχνουν τις ώρες και τις ημέρες τους- και στο μεταξύ να παρεμβάλλονται κι άλλες κλήσεις καθ΄ οδόν, νέα τηλεφωνήματα, καινούργιες εντολές και υποχρεώσεις. «Να δω μήπως προλάβω» αφήνουν πάντα έναν φεγγίτη ανοιχτό για τα κατεπείγοντα- μη χάσουν!«κι αν όχι σήμερα, αύριο οπωσδήποτε», καπαρώνουν και την αυριανή· «αλλά, πάρε με στο κινητό μου πρώτα, να μου το θυμίσεις», (μωρ΄ δεν την γλιτώνουν με τίποτα. Και στου βοδιού το κέρατο να μπουν, θα τους βρουν).

Κι ούτε σε πείθει, βέβαια, το επιχείρημά τους ότι τάχατες απενεργοποιούν το κινητό ή το ελέγχουντα ίδια έλεγαν και για τις πιστωτικές και οι περισσότεροι τραβούν τα μαλλιοκέφαλά τους.

Ναι, μπορεί να το απενεργοποιούν, αλλά μέσα τους τούς τρώει κιόλας αν τους κάλεσε κανείς και ποιος, τι μηνύματα έχουν ή δεν έχουν. Και όταν το αποσφραγίζουν, αρχίζει η διαδικασία αναπλήρωσης του απενεργοποιημένου χρόνου: να απαντήσουν στις συσσωρευμένες κλήσεις, στις… απεγνωσμένες αναπάντητες και στα μηνύματα. Ράβε-ξήλωνε, δουλειά να μη σου λείπει. Όχι, όχι, εσύ δεν έχεις τέτοιες υποχρεώσεις κι εξαρτήσεις. Έχεις το σταθερό σου και όποιος θέλει να σε βρει, σε βρίσκει. Και ούτε θα ακουστεί ποτέ τηλέφωνο δικό σου να χτυπάει σε δημόσιους χώρους, σε θεατρικές παραστάσεις, σε εκδηλώσεις, ομιλίες ή συναυλίες.

Αν σου συνέβαινε αυτό, δεν θα ήξερες πού να κρυφτείς, κάτω από ποια καρέκλα να χωθείς. Κι όμως, πολλοί από δαύτους το σηκώνουν το ρημάδι τους, βάζουν το χέρι κούπα-σεπαρέ και σκύβοντας άλλοτε αριστερά, άλλοτε δεξιά- ανάλογα με το πού έχουν σταυρωμένα τα ποδάρια τους- μιλάνε του καλού καιρού. Τέτοια αδιαφορία για τους γύρω σου, ποτέ.

Αλλά και δεν πρόκειται ποτέ σου να προσβάλεις κανέναν συνομιλητή αφήνοντάς τον σύξυλο για να σπεύσεις να ανταποκριθείς- τι λέω; Να βαρέσεις προσοχή!- στο πρώτο ενοχλητικό κουδούνισμα του κινητού. Σαν να παίρνεις εντολή από λοχία.

Δόξα τω Θεώ, εσύ επιμένεις να μιλάς με τους ανθρώπους, τους δικούς σου και τους άλλους, εντελώς φυσιολογικά. Δίχως κανείς να παρεμβάλλεται από το πουθενά, κι όποτε το θυμηθεί να σε διακόπτει. Με το παραμικρό.

Ε, το λοιπόν, ας τους ψάχνεις μοναχά εσύ. Κι ας πληρώνεις τους λογαριασμούς σου ακριβά. Ξέρεις, πολύ καλά, πόσο φθηνά πουλιέται αλλά πόσο ακριβά αγοράζεται ο χρόνος.

Ο Κώστας Λογαράς είναι συγγραφέας