Δίκτυο

«Απείραχτο»…
Γ.Δ.Κ.Σ.

Επιτέλους! Είδαμε κι ένα κλασικό έργο που ο σκηνοθέτης δεν το είχε «πειράξει». Αλλά ούτε και μύριζε μούχλα η παράσταση. Ο σκηνοθέτης Ζαν- Πιερ Βενσάν κατάφερε να δώσει μια γερή ανάσα ζωής και φρεσκάδας στο «Σχολείο γυναικών» του Μολιέρου- αριστουργηματικό έργο…- που μας έφερε το γαλλικό «Οντεόν- Θέατρο της Ευρώπης» χωρίς να το αποδομήσει και να του πετάξει τα μάτια έξω, χωρίς να το ντύσει με τζιν, χωρίς να το «μεταεκμοντερνίσει». Και μας θύμισε, χωρίς να ξεχάσει τις σκοτεινές παραμέτρους του έργου στα φινάλε του πρώτου και του δεύτερου μέρους, πως ο Μολιέρος κωμωδία έγραψε. Και πως στην κωμωδία γελάνε. Και το κοινό που γέμισε το θέατρο, έστω κι αν υπήρχε το φράγμα της γλώσσας- οι υπέρτιτλοι στα άριστα ελληνικά της Λουίζας Μητσάκου δεν θα μπορούσαν να αναπληρώσουν την αμεσότητα της ζωντανής ατάκας, ειδικά όταν πρόκειται για ατάκα κωμική-, γέλασε. Και δεν εννοώ χαζογέλασε. Σε ένα έξοχο στην απλότητά του, μοντέρνο, περιστρεφόμενο σκηνικό αλλά με κοστούμια- επίσης έξοχα και όχι βαριά- εποχής ένας θίασος επιπέδου υπερασπίστηκε με θέρμη τη σκηνοθετική άποψη – που ήταν να προβληθεί το έργο, «από μέσα» εκσυγχρονισμένο- με επικεφαλής ένα έξοχο ντουέτο υπηρετών, την αυθεντική Αγνή της νεαρής Λιν Τιμπό και ως Αρνόλφο έναν σταρ του κινηματογράφου που έχει αποδείξει εδώ και πολλά χρόνια πως στην οθόνη είναι και καλός ηθοποιός, αλλά τώρα μας έδειξε πόσο καλός ηθοποιός είναι και στη σκηνή. Ο Ντανιέλ Οτέιγ έκανε κωμωδία υπέροχα. Με υποδειγματικό μέτρο. Με το σώμα, με το βλέμμα του, με τον λόγο του. Δίκαια λοιπόν χειροκροτήθηκε, όπως και όλοι, τόσο θερμά και με τόσα «μπράβο».


«Παράδεισος» ανάμεσά μας
Π.Θ.Κ.

Για πρώτη φορά ύστερα από 40 χρόνια ο Κώστας Γαβράς έκανε μια ταινία «ελληνογαλλικής» συμπαραγωγής: το φιλμ «Παράδεισος στη Δύση», που θα κλείσει το Σάββατο το 59ο Φεστιβάλ Βερολίνου και βγαίνει στους κινηματογράφους της Ελλάδας από τις 19 Φεβρουαρίου. Λίγο πριν όμως, τη Δευτέρα που μας έρχεται, θα κάνει πρεμιέρα στο Μέγαρο Μουσικής, όπου το κοινό μπορεί να είναι παρόντιμή εισιτηρίου 12 ευρώ. Στην πρεμιέρα, θα είναι παρευρίσκονται ο Κώστας Γαβράς, ο νεαρός πρωταγωνιστής της ταινίας του, ο Ρικάρντο Σκαμάρτσιο, και οι Έλληνες ηθοποιοί που παίρνουν μέρος για πρώτη φορά σε ταινία του διάσημου Έλληνα σκηνοθέτη- Ιεροκλής Μιχαηλίδης, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Άννυ Λούλου, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδη, Άρτο Απαρτιάν, Τάσος Κωστής, και όλοι οι παραγωγοί και συμπαραγωγοί της ταινίας.


Θεατρικά κεράσματα
Ε.Δ.Χ.

Γοητεία που έρχεται από παλιά εκπέμπει το έργο της Μαρίας Παπαλέξη «Ήθελα να σ΄ αντάμωνα», που σκηνοθέτησε η Βαλεντίνη Παπαδημητράκη με την ομάδα της «Το θέατρο του παπουτσιού πάνω στο δέντρο» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Παρακολουθώντας την παράσταση, η αναλογία με τα δημοτικά τραγούδια, το ήθος και το ύφος τους αποδεικνύεται ολοένα και πιο αυθεντική. Ίσως φαίνεται τραβηγμένο, αλλά αργά και σταθερά σε επηρεάζει. Μιλάει κατευθείαν στην ψυχή και μάς συνδέει με τις ρίζες της παράδοσής μας, που υπάρχουν στον καθένα μας, ακόμα και αν τις αγνοούμε ή τις σνομπάρουμε. Και είναι μεγάλο κέρδος να αναγνωρίσεις το ήθος και τη συγκίνηση του περιεχομένου της. Ο ήρωάς της ο Κωσταντής τριγυρνάει στον Κάτω Κόσμο για να ξανασυνδεθεί με πρόσωπα που σημάδεψαν τη ζωή του. Στη «ζωή» αυτού του νεκρού μουσικού γυρολόγου ξεπετάγονται οι μνήμες του. Ιστορίες και σχέσεις, μέσα από σκηνές που συνδέονται οργανικά με μελωδίες και τραγούδια για το θάνατο, τον έρωτα, τη γέννηση. Η κινηματογραφική γραφή και η ρυθμολογία της σκηνικής αφήγησης λειτουργούν στην επικοινωνία με τους θεατές. Όσα συμβαίνουν στη σκηνή- γλέντια και τραπεζώματα- συνδέονται οργανικά με την πλατεία. Το κοινό κερνιέται από τους τρεις ηθοποιούς, στο τέλος μάλιστα χορεύει μαζί τους. Κι όμως, το έργο δεν είναι ηθογραφία ούτε η παράσταση ηθικοπλαστική. Συγκινητική είναι, διαποτισμένη από αλήθεια και ευγένεια ψυχής. Και εκεί, βρίσκεται η γοητεία της.