«Δεν φέρθηκα καλά στους αντάρτες»

Οι αντιδράσεις για το «Μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» άλλαξαν, κάπως, την άποψη του Λουί ντε Μπερνιέρ για τον ΕΛΑΣ. Η ταινία πάντως δεν βοήθησε το βιβλίο του, λέει
Τον έκανε παγκοσμίως γνωστό το «Μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι», βιβλίο που πούλησε 2,5 εκατ. αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και έγινε ταινία με τον Νίκολας Κέιτζ και την Πενέλοπε Κρουζ. Ωστόσο το μυθιστόρημα του Βρετανού Λουί ντε Μπερνιέρ, που έκανε διάσημη επίσης την Κεφαλονιά, είχε προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο παρουσίαζε τους αντάρτες του ΕΛΑΣ- ως ένα τσούρμο αφελών που τους καθοδηγούσαν κεντρικά κομμουνιστές με εγκληματικές διαθέσεις. Σήμερα, μιλώντας στα «ΝΕΑ» με αφορμή την έκδοση του καινούργιου μυθιστορήματός του, εμφανίζεται λιγάκι μετανιωμένος:

«Θεωρούσα τότε ότι η οργάνωση υπαγόρευε κεντρικά τις κατά τόπους δράσεις», λέει. «Μετά τις συζητήσεις που προκλήθηκαν, έκανα μεγάλη έρευνα και διαπίστωσα ότι δεν ήταν όλες οι αντάρτικες ομάδες καθοδηγούμενες, όπως και ότι κάποιες είχαν αψεγάδιαστη συμπεριφορά. Αν μπορούσα, θα προσέθετα επίσης ότι μετά τη λήξη του Εμφυλίου υπήρξε στάση μη ανοχής απέναντι στους αριστερούς, πολλοί από τους οποίους υποχρεώθηκαν να περάσουν στο ανατολικό μπλοκ και να παραμείνουν εκεί μέχρι και τη λήξη της δικτατορίας. Επίσης, μου είπαν ότι στην Κεφαλονιά υπήρχαν άνθρωποι που κατέδιδαν συμπολίτες τους στους Γερμανούς ως κομμουνιστές, ενώ δεν ήταν». Παρότι κάποιοι τον είχαν κατηγορήσει τότε για «παραποίηση της ιστορικής αλήθειας», ο Λουί ντε Μπερνιέρ επιμένει ότι δεν συνηθίζει να αλλάζει παρά μόνο δευτερεύοντα στοιχεία. «Πρέπει να είμαστε ιστορικά όσο πιο ακριβείς γίνεται», λέει. «Το πρόβλημα είναι ότι μετά την έκδοση έρχονται όλοι και σου δίνουν τις πληροφορίες που χρειαζόσουν εξαρχής».

Υποστηρίζει μάλιστα ότι δεν συμπεριέλαβε μαρτυρίες τις οποίες δεν μπορούσε να διασταυρώσει, όπως ότι οι αντάρτες στην Κεφαλονιά «έκοβαν κεφάλια» ή ότι «σκότωσαν 600 Κεφαλονίτες, αντί να πολεμούν τους Ιταλούς και τους Γερμανούς»…

Για την ταινία ο Ντε Μπερνιέρ λέει ότι «δεν βοήθησε καθόλου το βιβλίο». Στη Βρετανία, βέβαια, είχαν προηγηθεί οι πωλήσεις του βιβλίου. «Στην Ισπανία και τη Γαλλία, η ταινία δεν άρεσε και μάλλον εμπόδισε τις πωλήσεις. Στα γυρίσματα όμως γνώρισα την Πενέλοπε Κρουζ που ήταν αξιολάτρευτη και απλή και πήγαινε στα καφενεία να πιει καφέ με τους ντόπιους. Αντίθετα, ο Κέιτζ κρυβόταν σε αυτοκίνητα με φιμέ τζάμια. Πέρασα επίσης πολύ ωραίες στιγμές πίνοντας με τον Τζον Χαρτ». Κατά τα άλλα, «με ενόχλησε ότι άλλαξαν αρκετά την ιστορία, αν και το στήσιμο της σκηνής με το εκτελεστικό απόσπασμα για τους Ιταλούς στρατιώτες ήταν εξαιρετικά ακριβές. Μου άρεσε πολύ και το σάουντρακ, αλλά θα ήθελα περισσότερο μαντολίνο. Ο Κέιτζ μπήκε στον κόπο να μάθει, αλλά τελικά έπαιξε μόνο σε μία σκηνή».

ΙΝFΟ

Λουί ντε Μπερνιέρ, «Η κόρη του παρτιζάνου», μτφ. Μπελίκα Κουμπαρέλη, Εκδ. Ψυχογιός, σελ. 312, τιμή: 16,60 ευρώ

Με μια ματιά

● Γεννήθηκε το 1954. Το επίθετό του προέρχεται από μακρινό Νορμανδό πρόγονο ● Εργάστηκε ως δάσκαλος αγγλικών στην Κολομβία, μηχανικός αυτοκινήτων και αρχιτέκτονας κήπων ● Έχει γράψει έξι μυθιστορήματα ● Το «Μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» κυκλοφόρησε το 1994 και γυρίστηκε ταινία το 2001
Δημοκρατία μέσω… δικτατορίας

Δεν μένει στο σινεμά. Έχει και για την πολιτική Μπους άποψη ο Λουί ντε Μπερνιέρ. «Ο Μπους προέβη σε σειρά ευεργετικών δράσεων στην Αφρική μέσω οικονομικών ενισχύσεων και παροχής φαρμακευτικού υλικού», ισχυρίζεται. «Κανένας όμως δεν θα τον θυμάται γι΄ αυτό, λόγω των καταστροφικών πράξεων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν». Ο συγγραφέας πιστεύει ότι «στο παρελθόν η αμερικανική εξωτερική πολιτική αυτοακυρωνόταν στην πράξη» όταν «ως μέσο προάσπισης της δημοκρατίας εγκαθιστούσε δικτατορίες», αφού «αν θέλεις να σε συμπαθήσουν δεν προβαίνεις σε εχθρικές ενέργειες». Η ριζοσπαστικοποίηση των μουσουλμάνων οφείλεται «στην «άνευ όρων υποστήριξη στο Ισραήλ», καταλήγει.


«Ο γάμος δεν έχει μέλλον»

Το καινούργιο μυθιστόρημά του, «Η κόρη του παρτιζάνου», περιγράφει τη σχέση ενός απογοητευμένου- από γάμο και δουλειά- σαραντάρη με μια Σέρβα, πρώην πόρνη, κόρη παρτιζάνου του Τίτο. Τον ρωτάμε για το μέλλον του γάμου. «Παλιά λέγαμε, “όπως έστρωσες θα κοιμηθείς”. Αυτό πλέον δεν ισχύει. Οι άνθρωποι έμεναν στον γάμο λόγω του κοινωνικού πλαισίου, διατηρώντας παράλληλες σχέσεις. Σήμερα η γυναίκα είναι οικονομικά ανεξάρτητη και συνήθως είναι εκείνη που πρώτη ζητάει διαζύγιο. Πιστεύω ότι ο γάμος δεν έχει μέλλον. Μια ιδέα θα ήταν να δίνονταν άδειες γάμου με περιορισμένο χρονικό όριο, λ.χ.

τρία χρόνια», λέει γελώντας.

«Θεωρώ ότι ο γάμος θεσμοθετήθηκε γιατί εξυπηρετεί την εφορία. Προσωπικά ζω με τη σύντροφό μου τα τελευταία δέκα χρόνια και δεν βλέπω διαφορά. Ο γάμος γεννήθηκε ως τρόπος δημιουργίας δεσμών ανάμεσα σε οικογένειες και φυλές, όπως και ως τρόπος μεταφοράς κεφαλαίων. Δεν ήταν, στη σύλληψή της, ρομαντική ιδέα. Εμείς τον κάναμε ρομαντικό τα τελευταία εκατό χρόνια».