Το Πνεύμα του Τόνου

Αλέκα Παΐζη
Της Εύας Κοταμανίδου

Αυτή η παλιά γενιά που «πολεμούσε και τραγουδούσε», αυτή η γενιά η γεμάτη ζωντάνια, δύναμη, πάθος, αυτή που μαρτύρησε, κυνηγήθηκε, μάτωσε, αλλά δεν το ΄βαλε ποτέ κάτω, ξαναγεννιόταν απ΄ τις στάχτες της και συνέχιζε για νέους αγώνες ζωής, μας εγκαταλείπει σιγά σιγά. Σ΄ αυτήν τη γενιά ανήκε και η Αλέκα Παΐζη. «Το θέατρο κι η ζωή πάνε μαζί και το θέατρο ζωή είναι», έλεγε και το χαμόγελο πλάταινε, την έπαιρνε στην αγκαλιά του, την απογείωνε. Σπάνιο είδος χαρισματικών ανθρώπων. Βρεθήκαμε μαζί στο ΚΘΒΕ τη δεκαετία του ΄80 στα «Οράματα και θάματα» του Μακρυγιάννη στα Κάστρα της Θεσσαλονίκης, στην αυλή του Γεντί Κουλέ με τα σκοτεινά κελιά γύρω γύρω. Αξέχαστες στιγμές! Θυμάμαι τα γλυκά, ολοφώτιστα μάτια της Αλέκας πώς σκοτείνιαζαν για λίγο κοιτώντας προς τη μεριά τους. Πόσα της θύμιζαν, απ΄ όσα και η ίδια είχε γευτεί (ΤρίκεριΜακρόνησος) τα χρόνια των διωγμών και της εξορίας. Μικρή το δέμας, με τη χάρη που εξέπεμπε, έδινε την εντύπωση ενός εύθραυστου πλάσματος. Κι όμως, εγώ διέκρινα μια εσωτερική ψυχική δύναμη τεράστια, που την έκανε ν΄ αντιμετωπίζει τα πάντα με γνώση, κρίση και συγχρόνως μ΄ ένα πλατύ γέλιο, με θάρρος, με χιούμορ καταλυτικό κι ανελέητο αυτοσαρκασμό. Ηθο-ποιός με όλη τη σημασία της λέξης, ποιούσε ήθος στη σκηνή και στη ζωή. Ακαταμάχητη πρωτ-αγωνίστρια, κέρδιζε ανεπιφύλακτα, δίκαια την αγάπη, την εκτίμηση, τον θαυμασμό όλων, συναδέλφων και συναγωνιστών.

Καλό ταξίδι αγαπημένη!