Δίκτυο

Μουσικός γάμος με απιστίες
Χ.Π.

Εννέα χρόνια συνεργασίας έκλεισε η μουσική παρέα της Ορχήστρας του Δρόμου. Ο «γάμος» των Ευανθίας Ρεμπούτσικα, Παναγιώτη Καλαντζόπουλου και Έλλης Πασπαλά καλά κρατεί, ίσως γιατί- όπως έχει πει ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος- είναι διαρκείας μεν, με αλλεπάλληλες απιστίες δε. Πιστοί ή άπιστοι, το αποτέλεσμα μετράει… Οι μακροχρόνιες σχέσεις δίνουν- όπως φαίνεται- τη δυνατότητα ελευθερίας, παιχνιδιού, πειραματισμού, ανατροπών, χιούμορ κ.λπ. Παίζοντας, σχεδόν χορεύοντας, βγαίνουν στη σκηνή του «Μετρό» (Παρασκευοσάββατα) και η παιγνιώδης διάθεση διαχέεται σιγά σιγά σε κάθε… πικραμένο στην πλατεία. Το πρόγραμμα δεν είναι των τριών τους. Είναι των τριών και της ορχήστρας τους. Και της νέας φωνής που μας προτείνουν, της Ματούλας Ζαμάνη. Και των εξαιρετικά μελετημένων νέων ενορχηστρώσεων που έχουν κάνει σε τραγούδια και μουσικά θέματα (που έχουν γράψει για τον κινηματογράφο) όπου η τρομπέτα του Παντελή Στόικου έχει ρόλο πρωταγωνιστή. Είναι και το κέφι που μεταδίδεται όταν βλέπεις το βιολοντσέλο (του Fergus Carrie) να χορεύει (κυριολεκτικά) μαζί με τη μουσική, το πιάνο (και το ακορντεόν) του Ανδρέα Συμβουλόπουλου να παίρνει φωτιά (κι εκείνον όρθιο να κατευθύνει με μεγάλες χορευτικές κινήσεις τα χέρια του), το κανονάκι του Πάνου Δημητρακόπουλου να σε βουρκώνει απ΄ το μπόλικο του συναισθήματος, τα τύμπανα του Σπύρου Μοσχούτη να είναι το μέτρο του ρυθμού. Είναι όλα αυτά, είναι και όλη η ατμόσφαιρα που δημιουργείται όταν φωνές, στίχοι, όργανα δένονται στον μεγάλο καμβά μιας παρέας που φαίνεται να έχει στο κύτταρό της και λίγο από Φελίνι. Αυτό είναι που λέμε «ένα με τον ρόλο».


Μουρμούρα εναντίον συναυλίας
Μ.Μ.

Γιατί πηγαίνει κάποιος σε μια συναυλία; Για να ακούσει μουσική, πρώτα απ΄ όλα. Μην το πάρετε όμως αυτό ως δεδομένο αν βρεθείτε σε κάποιον από τους χώρους όπου φιλοξενούν ροκ/ποπ συναυλίες στην Αθήνα. Υπάρχουν βέβαια κάποιοι που πηγαίνουν για να ακούσουναυτοί όμως θα τα βρουν δύσκολα από το μουρμουρητό και το μπλα μπλα μέσα στην αίθουσα, που ούτε καφέ σε ώρα αιχμής δεν θα είχε. Γιατί πηγαίνεις, αγαπητέ, στη συναυλία, για να τα πεις όλα και να σε ενοχλεί και η μουσική από πάνω; Έτσι και χαμηλώσει λίγο ο ήχος και παίξει μπαλάντα το συγκρότημα χάθηκε κάτω από το χαλί της μουρμούρας. Στα σλόου κομμάτια αρχίζεις και έρχεσαι σε δύσκολη θέση απέναντι στο συγκρότημα που φαίνεται ότι εκείνη τη στιγμή οι περισσότεροι γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια. Οι προσκλήσεις φταίνε, οι περαστικοί και αδιάφοροι; Δεν ξέρω, Πάντως τελευταία στους Calexico και στους Lanegan/ Dulli, η μουρμούρα έδωσε και πήρε.


Βιβλιο-εκπλήξεις
Μ.Α.

Μια μίνι μπόρα ήταν η αιτία για να μπω την Παρασκευή κάτω από τη λευκή τέντα της Πλατείας Κλαυθμώνος, διότι κίνητρο για να πάω στο φετινό παζάρι βιβλίου δεν είχα. Χώρος και χρόνος για διάβασμα στο ναδίρ και η αλήθεια είναι πως η εμπειρία των προηγούμενων χρόνων με τους στενούς διαδρόμους, το στριμωξίδι και τους ίδιους τίτλους να επαναλαμβάνονται δεν αποτελούσαν ισχυρό κίνητρο. Ελλείψει ομπρέλας, το αποφάσισα και η έκπληξη ήταν ευχάριστη. Παρά την πολυκοσμία, οι διάδρομοι ήταν σαφώς μεγαλύτεροι. Οι τίτλοι πολύ περισσότεροι και ανανεωμένοι. Με λίγη υπομονή βρίσκεις διαμαντάκια με μόλις δυοτρία ευρώ, βιβλία που έχουν χαθεί από την αγορά και άλλα «φρέσκα» (μιας πενταετίας), για όλα τα γούστα: από αυστηρά επιστημονικά μέεχρι λογοτεχνικά, παιδικά, μαγειρικής, λευκώματα σε τιμές που αρχίζουν από μισό ευρώ.

Όσοι… πιστοί θεωρούν πως οι θησαυροί δεν κοστίζουν ακριβά, προλαβαίνουν έως την Κυριακή.