Το πένθος και το δέντρο

Ακούω όμως τον εύλογο αντίλογο, πως η στάση μου εμφανίζεται άκρως αντιφατική: στη μια περίπτωση παραμερίζω το πένθος, στην άλλη το υπερασπίζομαι-έως βανδαλισμού και πυρπολήσεων.

Όχι. Πιστεύω πως ήταν μεγάλο ατόπημα η συρρίκνωση της τελετής λήξης των Παραολυμπιακών του 2004.

Και εξίσου πιστεύω πως έπρεπε να γίνουν οι χριστουγεννιάτικες γιορτές τον φετινό, ταραγμένο Δεκέμβρη, με φωτεινό το δέντρο και με ό,τι άλλο, μοναδική νότα χαράς για μια μερίδα συμπολιτών μας, και προπαντός, όπως και στην περίπτωση των Παραολυμπιακών, των ξένων μας, προσωρινών ή μόνιμων -και εννοώ τους μετανάστες.

Όμως αυτό, η πραγματοποίηση των γιορταστικών εκδηλώσεων, μόνο σαν αποτέλεσμα τέτοιας πολιτικής και, ναι, ηθικής μπορούσε να νομιμοποιηθεί. Για άλλη μια φορά ο λόγος μας έπρεπε να είναι πολιτικός και όχι αστυνομικός· μάλλον, να είναι καταρχήν λόγος απέναντι στο δίκαιο πένθος των παιδιών, αυτό που υπαγόρευε και τη δίκαιη οργή τους. Αυτήν που εντέλει συδαυλίζουμε με την απουσία λόγου και την περίσσεια ίσα ίσα ειρωνείας, απαξίωσης και αμετροέπειας, που έφτασε ώς τον χαρακτηρισμό που ανάφερα και παραπάνω, και σκόπιμα τον επαναλαμβάνω: «παρανοϊκά φασιστοειδή»!

Το δέντρο, ούτε λόγος, το κάψαμε και διαρκώς το καίμε εμείς.

ΥΓ., από το Σύνταγμα στην Κυψέλη: Είτε καμένο είτε κομμένο, το δέντρο δοκίμασε σκληρά και μέτρησε και βρήκε λειψή την πολιτική ηθική του Νικήτα Κακλαμάνη.