Το Πνεύμα του Τόνου

Ο σπόρος
Του Μάνου Ελευθερίου

Σ΄ έναν ωραίο χώρο για ν΄ ακουστούν τα κείμενα που εμπνεύστηκε ένας κύριος, συνταξιούχος φιλόλογος, από κάποια τραγούδια.

Γύρω στις είκοσι μικρές ιστορίες. Ο χώρος γέμισε από νωρίς. Υπήρχαν και πολλοί όρθιοι.

Το συγκινητικό είναι ότι ήρθαν από την κοντινή επαρχία τους με πούλμαν για να τιμήσουν τον συντοπίτη τους. Μ΄ αρέσει αυτός ο διψασμένος και ξεχασμένος κόσμος. Μ΄ αρέσει το ότι αποφάσισαν να ετοιμαστούν με επιμέλεια, να συναντήσουν το πούλμαν σε μια πλατεία, να ταξιδέψουν ώς την Αθήνα και μετά να επιστρέψουν στις εστίες τους και όλα αυτά για να τιμηθεί ένας δάσκαλος των ίδιων και ασφαλώς και των παιδιών τους.

Δεν ξέρω τι ακριβώς αποκόμισε ο καθένας και πώς έπλασε μες στο μυαλό του την κάθε εικόνα. Είδα όμως τα μάτια τους στο τέλος πώς έλαμπαν και με τι χαρά μιλούσε ο ένας στον άλλον.

Είδα την ανάγκη τους για επικοινωνία, για συντροφικότητα, για συμπαράσταση την ώρα που ο τόπος μας είναι χωρισμένος στα δύο κι ακούγονται δυσώδεις λεπτομέρειες για ρεμούλες, απάτες, φόνους, αθλιότητες, για λιμούς και λοιμούς που μας απειλούν και όπου να ΄ναι θα χτυπήσουν την πόρτα μας κι από πολύ μακριά φτάνουν τα μηνύματα και οι φωτογραφίες αθώων, νεκρών παιδιών ή παιδιών που δεν έχουν ούτε νερό (!) να πιουν!

Τα κείμενα που άκουσα δεν ήταν βέβαια οι μονόλογοι του Άμλετ ή της Αντιγόνης. Αλλά ο κόσμος που είδα, οι θεατές, οι ακροατές ήταν ο σπόρος που βρίσκουν οι αρχαιολόγοι σε αρχαία πιθάρια και που παρά την ηλικία τους, αν βρουν καλό έδαφος, θα βλαστήσουν και θα καρποφορήσουν.