Ημερολόγιο Συνόρων Μία αθηναϊκή ιστορία από τη Βουλγαρία…

«Με λένε Πέτια Ντρούμεβα. Με φωνάζουν Πετρούλα. Γεννήθηκα τον Αύγουστο του 1963 στη Βουλγαρία σε μια κωμόπολη, Παρβομάι λέγεται, κοντά στη Φιλιππούπολη. Γεννήθηκα υπό κομμουνιστικό καθεστώς. Είχα ωραία παιδικά χρόνια. Μου άρεσε πολύ το διάβασμα…
ΣΤΗΝ ΟΓΔΟΗ τάξη διαβάζαμε απαγορευμένα βιβλία και ακούγαμε κρυφά Μπιτλς και Πινκ Φλόιντ. Ήταν σαν να περνούσαμε τα σύνορα, να ταξιδεύαμε στη Δύση… Ερωτεύτηκα και παντρεύτηκα μικρή. Ο άνδρας μου ήταν φαντάρος, εγώ μαθήτρια λυκείου. Στα δεκαοκτώ γέννησα την πρώτη μου κόρη, στα δεκαεννιά τη δεύτερη. Συμπληρώνω τριάντα χρόνια γάμου με τον άνδρα μου.

●●●

Ο ΑΝΔΡΑΣ ΜΟΥ κατάγεται επίσης από το Παρβομάι. Δουλεύαμε στο ίδιο εργοστάσιο. Εγώ ως γραμματέας, εκείνος ως χειριστής μηχανών. Στην αρχή είχαμε χαρεί με την περεστρόικα. Άνοιξαν τα σύνορα, το όνειρό μας. Ξαφνικά όλα διαλύθηκαν με απίστευτη ταχύτητα. Μείναμε και οι δύο άνεργοι. Αποφασίσαμε τότε να πάρουμε δάνειο με μεγάλο τόκο και να φτιάξουμε μια αγροτική επιχείρηση. Βάλαμε υποθήκη το σπίτι μας. Τότε όλοι έφευγαν. Το παλέψαμε πολύ για να μείνουμε… Η επιχείρηση δεν πήγε καλά. Επειδή δεν μπορούσαμε να πληρώσουμε τον τόκο, η τράπεζα ήρθε να μας πάρει το σπίτι.

●●●

ΗΡΘΑ ΣΤΗΝ Ελλάδα να δουλέψω για να σώσω το σπίτι. Ήταν 23 Σεπτεμβρίου του 1994, όταν πέρασα τα σύνορα. Στο λεωφορείο ήμασταν πενήντα Βουλγάρες. Πηγαίναμε να δουλέψουμε στην Ελλάδα ως οικιακές βοηθοί. Έτσι μας είχαν πει. Είχαμε δώσει 2.000 ευρώ η καθεμία σε κάτι γραφεία εύρεσης εργασίας, που φύτρωναν τότε σαν τα μανιτάρια στη Βουλγαρία. Μας υπόσχονταν βίζα και σίγουρη δουλειά στην Ελλάδα. Εκτός από τη βίζα, τα υπόλοιπα ήταν ψέματα. Επρόκειτο απλώς για μαφιόζους που εκμεταλλεύονταν την απελπισία μας.

●●●

ΟΤΑΝ ΦΘΑΣΑΜΕ στην Αθήνα, ένας μεσήλικας άνδρας μάς πήγε σε ένα γραφείο στη Χαλκοκονδύλη στον 9ο όροφο. Εκεί μας περίμενε ένας Έλληνας, το «αφεντικό» και μια Βουλγάρα που μετέφραζε. Μας έβαλαν στην ταράτσα να περάσουμε τη νύχτα. Χωρίς κουβέρτες, χωρίς φαΐ. Έκανε ψύχρα. Μας έλεγαν συνέχεια: «Μη μιλάτε, μη μιλάτε». Το πρωί μας είπαν να κατέβουμε κάτω στο γραφείο. Μας έβαλαν στη σειρά. Ήρθε ένας κοιλαράς τύπος γύρω στα 55. Μας κοιτούσε σαν να επέλεγε γυναίκα για κρεβάτι. Άρχισα να τρέμω. Διάλεξε μια από τις κοπέλες και έφυγε.

●●●

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ήταν ένα είδος φυλακής. Κάποια στιγμή έρχεται το αφεντικό και μας λέει ότι θα πάμε να πιάσουμε δουλειά σε κοντινό χωριό. Πήρε εμένα και εννιά άλλες γυναίκες. Πήραμε το λεωφορείο στο ΚΤΕΛ. Δεν θυμάμαι πόσες ώρες ταξιδεύαμε. Έκλαιγα σε όλη τη διαδρομή. Τελικά φτάσαμε σε ένα χωριό κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Καναλάκι λέγεται. Ήταν περασμένα μεσάνυχτα. Μας έβαλαν σε έναν στάβλο, με κάτι πρόχειρα μιντέρια. Πέντε η ώρα το πρωί μας ξύπνησαν. Μας είπαν ότι θα μαζεύαμε βαμβάκι. Μας έβαλαν σε φορτηγό και πήγαμε στα χωράφια. Δουλεύαμε από τις έξι το πρωί μέχρι τις επτά το βράδυ. Πολλές φορές, επειδή δεν αντέχαμε σκυμμένοι, σερνόμασταν με τα γόνατα. Μας έφερναν φαΐτο μεσημέρι, ένα μικρό ταψί και δύο φραντζόλες για δέκα άτομα! Στον στάβλο δεν είχαμε ούτε τουαλέτα, ούτε βρύση… Αναγκαζόμασταν να πλυθούμε μόνες έξω τη νύχτα. Φαντάζεσαι τι φόβος και ταπείνωση… Δεν υπήρχε ένα τηλέφωνο να επικοινωνήσουμε με τους δικούς μας. Μας παρηγορούσε η σκέψη ότι θα παίρναμε δέκα χιλιάδες δραχμές την ημέρα. Έτσι μας είχαν πει. Ύστερα από είκοσι μέρες η κατάσταση έγινε ανυπόφορη. Πέντε από μας αποφασίσαμε να φύγουμε. Ζητήσαμε τα μεροκάματα. Το αφεντικό εκεί μας έδωσε 40.000 δραχμές για είκοσι μέρες εξουθενωτικής δουλειάς! «Είχα έξοδα, φαγητό, μπότες, καφέδες», είπε. Τι να κάναμε; Πήραμε τα χρήματα και φύγαμε.

●●●

ΣΑΡΑΝΤΑ χιλιάδες δραχμές ήταν ολόκληρη περιουσία για μένα… Ήρθαμε στην Αθήνα. Μέναμε σε ένα φθηνό, βρώμικο, ξενοδοχείο στην Κωνσταντινουπόλεως. Σε κάποιο στέκι Βουλγάρων μεταναστών στο κέντρο, κατάφερα να βρω δουλειά. Ως οικιακή βοηθός. Θα φρόντιζα δύο ηλικιωμένους που ήταν κατάκοιτοι και θα έμενα μέσα στο σπίτι. Το πρώτο βράδυ ευχαρίστησα τον Θεό που κοιμόμουν επιτέλους σε κανονικό κρεβάτι. Η δουλειά ήταν σκληρή, αλλά ήμουν ευχαριστημένη. Μάθαινα ελληνικά από την τηλεόραση και τους γέρους, τους οποίους αγαπούσα ιδιαίτερα. Δεν έβγαινα σχεδόν καθόλου έξω. Μια φορά που βγήκα, ο ταξιτζής μόλις κατάλαβε ότι ήμουν ξένη άρχισε να με παρενοχλήσει σεξουαλικά. Επέστρεψα κατάλευκη και τρομαγμένη στο σπίτι.

●●●

ΟΤΑΝ ΟΙ ηλικιωμένοι πέθαναν περίπου έναν χρόνο μετά, βρήκα δουλειά αλλού. Καθάριζα κήπους και σπίτια το πρωί, το βράδυ έκανα την μπέιμπι-σίτερ. Δούλευα από το χάραμα μέχρι τις δέκα το βράδυ. Έπαιρνα 120.000 δραχμές τον μήνα… Το 1996 κατάφερα να φέρω εδώ τον άνδρα μου. Βρήκε δουλειά ως σιδεράς. Το 1998 ξεχρεώσαμε το σπίτι. Τότε μας δόθηκε η δυνατότητα να κάνουμε τα χαρτιά. Είδα τις κόρες μου έπειτα από τέσσερα χρόνια. Τις είχα αφήσει στους γονείς μου. Δεν τις αναγνώρισα… Αυτό θα με ακολουθεί σε όλη τη ζωή μου. Το θέμα με τα χαρτιά ήταν η μεγαλύτερη αμαρτία του ελληνικού κράτους. Έκανε σαν να μη μας έβλεπε, ενώ δουλεύαμε και ζούσαμε πλέον εδώ πέρα. Λίγο αργότερα έφερα τις κόρες μου στην Ελλάδα. Γράφτηκαν στο διαπολιτισμικό λύκειο στη Βαρυμπόμπη. Η μικρή μου κόρη την επόμενη χρονιά βγήκε η καλύτερη μαθήτρια στην τάξη. Οι κόρες μου σπούδασαν και οι δύο. Η μία σε ΙΕΚ, η άλλη Διοίκηση Επιχειρήσεων στο τμήμα Ξένων Γλωσσών στην Ηγουμενίτσα. Εγώ δουλεύω ακόμα ως καθαρίστρια και ο άνδρας μου δουλεύει στο σούπερ μάρκετ Γαλαξίας. Με τα χρήματα που μαζέψαμε όλα αυτά τα χρόνια ανοίξαμε ένα μικρό φροντιστήριο ξένων γλωσσών που το διευθύνουν οι κόρες μου. Christie λέγεται. Έχουμε αρκετούς Βούλγαρους μετανάστες ως μαθητές, αλλά και Έλληνες. Άλλοι μετανάστες έρχονται για να μάθουν ελληνικά…

●●●

ΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ μέρα ήταν όταν η Βουλγαρία έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκτός των άλλων τώρα δεν χρειάζεται να πληρώσουμε τόσα πολλά παράβολα για την άδεια παραμονής. Στη Βουλγαρία, δυστυχώς, υπάρχει ακόμα φτώχεια και μεγάλη ανεργία. Πώς βλέπω το μέλλον; Θα είμαι εκεί όπου είναι ο άνδρας και οι κόρες μου. Οι κόρες μου νιώθουν ότι ανήκουν εδώ πλέον. Νοσταλγώ το παρελθόν. Το ξέρω, δεν υπήρχε ελευθερία. Αλλά η δικτατορία είναι προτιμότερη από τη ζούγκλα. Πώς νιώθω ύστερα από τόσο ταξίδι; Μου λείπουν πολλά πράγματα… Θα ήθελα να έχω περισσότερο χρόνο να διαβάσω τα βιβλία που μου αρέσουν. Γλίτωσα το σπίτι στη Βουλγαρία. Σπούδασα τα παιδιά μου στην Ελλάδα. Δουλέψαμε και δουλεύουμε σκληρά. Δεν χάσαμε την ψυχή και το χαμόγελό μας. Αισθάνομαι ότι κάτι καταφέραμε. Γι΄ αυτό θέλω να ευχαριστήσω από την καρδιά μου τις Ελληνίδες και τους Έλληνες που μας στήριξαν αυτά τα δύσκολα χρόνια».

ΥΓ: Το «Ημερολόγιο Συνόρων» ευχαριστεί θερμά το Δίκτυο Ενίσχυσης και Στήριξης Μεταναστριών (ΔΕΣΜΕ) για την πολύτιμη βοήθειά του.

«Για 6 ευρώ το οκτάωρο»
«Οι περισσότερες οικιακές βοηθοί εργάζονται ουσιαστικά είκοσι τέσσερις ώρες το 24ωρο. Πρέπει να είναι διαθέσιμες οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και της νύχτας. Πληρώνονται 600-700 ευρώ τον μήνα. Αν το υπολογίσεις, είναι 6 ευρώ το οκτάωρο! Σχεδόν όλες είναι ανασφάλιστες. Πληρώνουν τα ένσημα από την τσέπη μας. Οι γυναίκες δουλεύουν παρόλα αυτά σε τέτοιες συνθήκες, γιατί το κράτος κλείνει τα μάτια και υπάρχει η ανάγκη και η πείνα. Νιώθω άσχημα που μιλώ για όλα αυτά. Μιλώ για τις οικιακές βοηθούς. Τι γίνεται με τις καθαρίστριες στα συνεργεία δεν το ξέρω. Όταν άκουσα για την επίθεση με βιτριόλι στην Κωνσταντίνα Κούνεβα ταράχτηκα πολύ. Δεν φθάνει που έχουμε περάσει τόσα πολλά; Για να είμαι ειλικρινής, από εκείνη την ημέρα φοβάμαι για μένα και τις κόρες μου».

Ιnfo

Φροντιστήριο Christie τηλ: 210-7014.545
Ε-mail: christine-drum@hot mail.com

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com