Παριστάνουμε τους αφελείς

Αν μη τι άλλο τις ημέρες αυτές ζήσαμε την πτώχευση της λυρικής σκέψης. Ένας προοδευτικός ψευτοπροδρομισμός, ο οποίος διψάει για νέες σταυροφορίες εις άγραν ακροατηρίου. Πλάνταξαν από ευαισθησία πια και η πολλή ευαισθησία τους εμποδίζει να δουν το τερατόμορφο ανδρείκελο της βίας που σέρνεται στην καθημερινότητά μας και τώρα γιγαντώθηκε, ξεχύθηκε στους δρόμους, νομιμοποίησε την παρουσία του ανάμεσά μας. Αυτό θέλουμε; Θέλουμε να διαπαιδαγωγήσουμε μια ολόκληρη γενιά παραδίδοντάς της τα οφέλη της βίας; Είμαστε βλάκες ή δειλοί; Η Ελλάδα ΕΑΠΕ ζει την κατάρρευση του βουλιμικού κράτους που το εξέθρεψε ολόκληρη η πολιτική τάξη, αριστερά ή δεξιά, αριστεροδέξια κατά προτίμηση. Είκοσι χρόνια μετά την πτώση του Τείχους η μαϊμού του υπαρκτού σοσιαλισμού καταρρέει παρ΄ ημίν. Με τον ίδιο τρόπο θα ζήσουμε την άνοδο του νεοφιλευθερισμού, όταν σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη υποχωρεί και με τον ίδιο τρόπο περιμένουμε τον δικό μας Μπερλουσκόνι.

Εν τω μεταξύ παριστάνουμε τους αφελείς. Αρχίζουμε από το μηδέν τον διάλογο για την Παιδεία, προτείνουμε ως λύση ηλεκτρονικά μηχανηματάκια και κανείς δεν έχει το θάρρος να πει πως το εκπαιδευτικό σύστημα έχει φαλίρει οριστικά και αμετάκλητα, γιατί κανείς δεν φρόντισε και κανείς δεν θέλησε να το σώσει από την πτώχευση.

Μιλάμε για ανταγωνιστικότητα των ελληνικών πανεπιστημίων και ξεχνούμε πως το ζήτημα είναι ζήτημα αλφαβήτας.

Το έλλειμμα της γενικής παιδείας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο έλλειμμα της δημοκρατικής παιδείας. Δεν χρειάζεται να επανιδρύσουμε τον Διαφωτισμό για να το συνειδητοποιήσουμε. Αρκεί να κοιτάξουμε γύρω μας. Η ελληνική δημοκρατία είναι ισχυρή, γιατί δεν κινδυνεύει από επίδοξους σωτήρες, πλην όμως, όσο «ισχυρή» κι αν είναι, δεν λειτουργεί. Όπως δεν λειτούργησε ποτέ στον κόσμο τούτο καμία Εταιρεία Απολύτως Περιορισμένης Ευθύνης.