Οι διακοπές στα θέατρα

Κάτι τελευταίο: κατανοώ απολύτως την αγανάκτηση του συμπαθούς κατά τα άλλα Γιώργου Σαρηγιάννη για την επιστολή που υπέγραψα μαζί με τον Απόστολο Δοξιάδη και τον Πέτρο Μάρκαρη. Γράφει και ξαναγράφει στη στήλη του οικτείροντας την αναλγησία μας και ζητώντας μας λίγο ως πολύ την επόμενη φορά να σιωπήσουμε αν είναι να λέμε τέτοια.

Και τον κατανοώ διότι αν είσαι υποχρεωμένος να παρακολουθείς τόσες πρεμιέρες τον χρόνο- πολλές παραπάνω πάντως από τις εργάσιμες ημέρες- η μόνη σου ελπίδα για να γλιτώσεις είναι να μπει κάποιος και να διακόψει μια από αυτές.

Απλώς πολύ θα ήθελα να ξέρω τι θα κάνουν όλες αυτές οι προοδευτικές συνειδήσεις την επόμενη φορά όταν την όποια πρεμιέρα θα αποφασίσουν να τη διακόψουν έξαλλες θεούσες, επειδή έκριναν πως τα τεκταινόμενα επί σκηνής προσβάλλουν τα χρηστά ήθη. Όταν μιλάμε για έλλειμμα δημοκρατικής παιδείας για κάτι τέτοια μιλάμε.