Εταιρεία απολύτως περιορισμένης ευθύνης

Η «ΣΤΡΟΓΓΥΛΕΜΕΝΗ ΣΚΕΨΗ» ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ
ΑΝΑΛΗΨΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ,
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ
ΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ
ΕΥΘΥΝΗ
Δεν εννοώ μόνον ορισμένους περισπούδαστους διανοητές μας, οι οποίοι ανακαλύπτουν σήμερα για πολλοστή φορά τη μαγεία του μεταμοντέρνου σχετικισμού, όταν όλος ο πολιτισμένος κόσμος παλεύει να ξεφύγει από τη λάσπη τού «όλα είναι σχετικά».

Τους βολεύει γιατί κατ΄ αυτόν τον τρόπο κανείς δεν τους ζητάει να αναλάβουν την ευθύνη της σκέψης τους. Και σε μια κοινωνία που πνέει τα λοίσθια είναι σίγουρο ότι αυτό που τρομάζει περισσότερο είναι η διατύπωση μιας σκέψης με αρχή, μέση και τέλος.

Οι μεσήλικοι που βαρέθηκαν τον εαυτό τους και τους κούρασε ο κυνισμός τους, μεταθέτουν την ευθύνη στους δεκαεξάρηδες και μετονομάζουν τη δική τους ανευθυνότητα, τη σιωπή τους, σε λυρική ευαισθησία. Έτσι μπορούν κάλλιστα να τρώνε κρέας και την Παρασκευή και να απολαμβάνουν τη ζωντάνια των «κοινωνικών ομάδων» που τα σπάνε για να χαρούν οι ίδιοι επιτέλους και τη δική τους εξέγερση.

Εξεγερμένοι οι δεκαεξάρηδες, οι αγρότες, οι φορτηγατζήδες και οι πάσης φύσεως καταληψίες και καταχραστές του δημόσιου χώρου. Μα αν δεν κάνω λάθος μπορούμε να μιλάμε για εξέγερση όταν μία κοινωνική ομάδα, έστω μικρή, μια μειονότητα έστω, ξεσηκώνεται διεκδικώντας τα δίκαια του κοινωνικού συνόλου. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ομάδες που ξεσηκώνονται για να διεκδικήσουν ό,τι θεωρούν πως δικαιούνται να διεκδικήσουν, αδιαφορώντας για το τίμημα που θα καταβάλουν οι υπόλοιποι. Η λυματολάσπη της βίας που σέρνεται εδώ και χρόνια στην καθημερινότητά μας απελευθερώθηκε.

Την Εταιρεία Απολύτως Περιορισμένης Ευθύνης τη διαχειρίζονται μικρές ομάδες μετόχων οι οποίες είναι έτοιμες να αλληλοσφαχτούν προκειμένου να μη χάσουν ό,τι αποφάσισαν πως τους ανήκει. Πού πήγε η κοινωνική αλληλεγγύη; Ελάτε τώρα, εδώ καιγόμαστε, δεν θα κάτσουμε να ασχοληθούμε με τα ψιλά γράμματα του συμβολαίου μας.

Φταίνε οι πολιτικοί; Σίγουρα φταίνει οι πολιτικοί, διότι αυτοί μονοπώλησαν σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης τον ρόλο του κοινωνικού προτύπου. Ανεξαρτήτως ιδεολογικής απόχρωσης, πολιτικής απόκλισης ή κοινού βλακόμετρου διαχειρίστηκαν το κράτος σαν να ήταν μια Α.Ε. που την κληρονόμησαν από τους γονείς τους και όφειλαν να την εκμεταλλευτούν για να την παραδώσουν στους απογόνους τους. Το αποτέλεσμα είναι ένα κράτος σαν μαϊμού υπαρκτού σοσιαλισμού, γιγαντόμορφο, υπερτροφικό και υδροκέφαλο που μας έχει αναγκάσει όλους να αποδεχόμαστε τον κυνισμό του και τη διαφθορά του.

Αυτό που ζει σήμερα η Εταιρεία της Απολύτως Περιορισμένης Ευθύνης είναι η κατάρρευση των δομών του κράτους μαϊμού του υπαρκτού σοσιαλισμού. Τώρα συνειδητοποιούμε πως έχουμε καταντήσει μια κοινωνία που μοιάζει με μαλάκιο με ειδικές ανάγκες, το οποίο για να περπατήσει έχει ανάγκη από τους υπουργούς της.

Τη διαφθορά δεν μας την έφεραν οι ξένες σκοτεινές δυνάμεις που υπονομεύουν το μεγαλείο του ελληνισμού από αρχαιοτάτων χρόνων. Εμείς την καλλιεργήσαμε.

Τα παιδιά είναι παιδιά της δικής μας διαφθοράς. Τον εικοσιτετράχρονο που απαιτεί να διορισθεί στο Ελληνικό Δημόσιο προκειμένου να εξασφαλίσει τη σύνταξή του και αν δεν το καταφέρει

Τα παιδιά είναι παιδιά της δικής μας διαφθοράς

του΄ρχεται να τα σπάσει δεν τον βοηθούν οι μισθοσυντήρητοι των ΑΕΙ που τρέχουν να του συμπαρασταθούν μπας και βρεθεί κανείς και τους ζητήσει ευθύνες για τη διδασκαλία τους. Ούτε από τους πρυτάνεις που συμπεριφέρονται σαν επαρχιώτες βουλευτές κι ας είναι οι πρώτοι που θα όφειλαν να ξέρουν πως το μόνο άσυλο που χρειάζεται η γνώση και η σκέψη είναι αυτό που την προστατεύει από τον καιροσκοπισμό της συγκυρίας.

Είναι κάτι παραπάνω από σκάνδαλο. Είναι αίσχος, όταν ένα παιδί σκοτώνεται στις εννιά η ώρα το βράδυ του Σαββάτου σε ένα πολυσύχναστο σημείο της πόλης από σφαίρα αστυνομικού. Όμως σε τι διαφέρει, εκτός από το τραγικό αποτέλεσμα της αυθαιρεσίας, η αυθαιρεσία του αστυνομικού από την αυθαιρεσία του εφοριακού ή του γιατρού που σου ζητάει φακελάκι για να σώσει τη ζωή του πατέρα σου; Και όπως η απάντηση στην αυθαιρεσία του εφοριακού δεν είναι η φοροδιαφυγή, έτσι και η απάντηση στην αυθαιρεσία του αστυνομικού δεν είναι το «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι».