«Όλη μου τη ζωή ήμουν αυθόρμητος»

ΠΑΝΤΟΤΕ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΩ ΤΟΝ ΧΑΡΟΛΝΤ ΠΙΝΤΕΡ. ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΙ
ΕΚΑΝΑ ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΡΕΥΝΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ
ΘΑΥΜΑΖΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΣΟΝΑ ΤΟΥ. ΕΤΣΙ ΤΟΛΜΗΣΑ ΝΑ ΤΟΥ ΣΤΕΙΛΩ
ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥ ΕΚΠΛΗΞΗ, ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕΤΑ,
ΕΛΑΒΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΜΕ ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΣΕ. ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ
ΒΡΕΘΗΚΑ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΤΗΣ 27ηςΙΟΥΝΙΟΥ ΤΟΥ 2008 ΝΑ ΧΤΥΠΑΩ ΤΟ
ΚΟΥΔΟΥΝΙ ΤΟΥ ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΤΟΥ ΣΤΟ ΝΟΤΙΝΓΚ ΧΙΛ
Μου άνοιξε ο ίδιος. Η εμφάνισή του δεν θύμιζε τις φωτογραφίες του τη μέρα που κέρδισε το βραβείο Νόμπελ. Έμοιαζε πολύ νεώτερος και πιο υγιής, αδύνατος αλλά ακμαίος, κομψά ντυμένος στα μαύρα. Ανεβήκαμε στον πάνω όροφο από μια στενή εσωτερική σκάλα και παρατήρησα πως η μοναδική του ορατή αδυναμία ήταν πως περπατούσε με τη βοήθεια ενός μπαστουνιού. Κάποτε είπατε πως συχνά νιώθετε από την πλευρά των άλλων έναν τρομερό σεβασμό που σας κάνει να αισθάνεστε άβολα. Πώς αντιδράτε όταν παντελώς άγνωστοι, όπως εγώ, έρχονται να σας ενοχλήσουν;

Δεν βλέπω ποτέ κανέναν… Αλλά μου άρεσε το γράμμα σας πάρα πολύ, γι΄ αυτό αποφάσισα να σας προσκαλέσω…

Το έργο σας αποτελεί τομή όσον

Πάντοτε αγαπούσα τις λέξεις και λάτρευα να ανακαλύπτω τι μπορούν να κάνουν

αφορά τη δομή,τη γλώσσα,τη συναρπαστική πλοκή, αλλά ταυτόχρονα και για την πολιτική του στράτευση.Είσαστε ένα είδος προτύπου για πολλούς…Άραγε αυτό λειτουργεί ως φορτίο ή ως ερέθισμα για σας;

Ουδέποτε ένιωσα ως πρότυπο. Δεν βλέπω τον εαυτό μου κατ΄ αυτόν τον τρόπο. Βέβαια όταν μετά την ομιλία μου για το βραβείο Νόμπελ έλαβα χιλιάδες επιστολές από όλο τον κόσμο συνειδητοποίησα πως πολλοί άνθρωποι συμμερίζονται τις απόψεις μου, τις σκέψεις μου σχετικά με την πολιτική. Αυτό ήταν πολύ ικανοποιητικό, πρέπει να σας ομολογήσω.

Στον λόγο σας στη Σουηδική Ακαδημία αναφέρατε πως η ανθρώπινη αξιοπρέπεια έχει σχεδόν χαθεί. Αν όμως σκεφτεί κανείς με ιστορικούς όρους- δουλεία,πόλεμοι,καταπίεση- τείνει να αμφιβάλει αν υπήρξε ποτέ τέτοιο πράγμα…

Πιστεύω πως υπάρχει κάτι σαν έμφυτη αξιοπρέπεια που συναντάται κυρίως σε απλούς ανθρώπους. Οι κατακτημένοι και οι καταπιεσμένοι έχουν, παρά τις τρομακτικές πιέσεις, αξιοπρέπεια, παρότι πολλοί από αυτούς είναι εντελώς χαμένοι, απορροφημένοι από την κακοδαιμονία τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι τώρα σε χειρότερη κατάσταση από ποτέ εξαιτίας των ισχυρών όπως οι ΗΠΑ… Δεν ξέρω πολλά για τον Ομπάμα, αλλά ξέρω πως αν δεν κερδίσει τις εκλογές θα κατρακυλήσουμε ακόμα πιο βαθιά. Κι αν τις κερδίσει όμως δεν είναι καθόλου βέβαιο κατά πόσο θα αλλάξει κάτι τη στιγμή που θα είναι υπό την πίεση του στρατιωτικού και επιχειρηματικού κατεστημένου και θα πρέπει να μάχεται σαν τρελός για να διατηρήσει τη θέση και την επιρροή του… Μόλις μου ζήτησαν να συμμετάσχω σε ένα τηλεοπτικό ντιμπέιτ σχετικά με το κατά πόσο ο Τόνι Μπλερ είναι εγκληματίας πολέμου… Και ίσως πάω γιατί εννοείται πως είναι.

Δεν παίρνω μέρος σε πολλά ντιμπέιτ αυτές τις μέρες. Είμαι εβδομήντα επτά χρόνων και ήμουν βαριά άρρωστος τα τελευταία πέντε χρόνια, αλλά τώρα είμαι αναπάντεχα καλά. Μόλις χάσατε ένα αξιοσημείωτο γεγονός εδώ. Την παράσταση του έργου μου «Πάρτι γενεθλίων» που ανέβηκε ξανά με αφορμή την πεντηκοστή επέτειό του. Την ίδια ακριβώς μέρα και στο ίδιο θέατρο που είχε ανεβεί με παταγώδη αποτυχία πριν από πενήντα χρόνια. Αλλά αυτή τη φορά η αντίδραση του κοινού ήταν υπέροχη. Πολλοί θεατρικοί συγγραφείς έχουν τέτοιο άγχος που δεν απολαμβάνουν να βλέπουν τα έργα τους όταν παίζονται…

Εγώ δεν αγχώνομαι. Ποτέ μου δεν αγχώθηκα. Ίσως νιώθω μια μικρή νευρικότητα, αλλά έχω εμπιστοσύνη σε αυτά που γράφω και όταν είναι καλοπαιγμένα αυτό με κάνει ευτυχή. Όταν πρωτοανέβηκε το «Πάρτι γενεθλίων» ήταν τέτοια αποτυχία που σκέφτηκα πως δεν θα το ξανάβλεπα ποτέ. Μέχρι που σκέφτηκα να παρατήσω το γράψιμο, δεν έβλεπα τον λόγο να συνεχίσω. Έτσι πήγα να το δω για τελευταία φορά μια Πέμπτη πρωί, με επτά θεατές όλο κι όλο.

Γράφοντας το «Τέφρα και σκιά»
καταφέρατε να μπλέξετε την προσωπική σφαίρα με την πολιτική…
Δεν θέλω να είμαι αφελής σχετικά με αυτό, ούτε πολυμήχανος. Σκέφτομαι λιγάκι. Αλλά αφήνω το έργο να βρει τη ζωή του, να αναπνεύσει. Και αυτό έκανα στο Τέφρα και Σκιά. Είναι σχετικά με δύο ανθρώπους που ζουν μαζί… Συνήθως ο άντρας γυρίζει από το πανεπιστήμιο κάθε μέρα, πίνει ένα ποτηράκι και η γυναίκα του ετοιμάζει το δείπνο. Αλλά αυτή τη φορά δεν ετοιμάζει φαγητό, αρχίζει να μιλάει για κάτι άλλο. Και αυτό δεν του αρέσει, τον ερεθίζει… […] Αλλά μερικοί από τους κριτικούς εδώ στο Λονδίνο ήταν τόσο ηλίθιοι που πήραν όλο το έργο τοις μετρητοίς. Είναι γελοίο. Βέβαια υπάρχει και κάποιος που είναι… πιο έξυπνος. Ο Μάικλ Μπίλιγκτον.

Φυσικά,είναι ο βιογράφος σας!
Ναι. Μου αρέσει πολύ. Ποιοι σύγχρονοι θεατρικοί συγγραφείς σάς ενδιαφέρουν;

Μου αρέσει ο Μάρτιν Κριμπ… Πιστεύω πως ο Άλμπι είναι εξαιρετικός… Ο Μάμετ έχει επίσης πράγματα να πει… Μου άρεσε πολύ το «Γκλένγκαρι Γκλεν Ρόουζ», ενώ έχω σκηνοθετήσει την «Ολεάννα» .

Ο Τομ Στόπαρντ;
Τον θαυμάζω. Έχουμε πολύ διαφορετικό στυλ γιατί εγώ προτιμώ την οικονομία στη γραφή…

Αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία πως είναι ένας αξιοπρόσεκτος άνθρωπος. Τον αγαπώ πολύ. Πέρασα πολύ χρόνο σε νοσοκομεία τα τελευταία πέντε χρόνια και σε κάποια φάση δεν ήθελα να βλέπω κανέναν άλλο από τη γυναίκα μου. Μια μέρα όμως άνοιξε η πόρτα και να σου ο Τομ Στόπαρντ! Πήγε στην αγορά και μου έφερε ψωμί, πατέ και τυρί… Το πιστεύετε; Ήξερε πως το φαγητό στα νοσοκομεία είναι απαράδεκτο και με συγκίνησε πάρα πολύ με αυτή του την κίνηση. Η Καρλότα Μπένετ Κρος είναι διδακτορική ερευνήτρια με θέμα το έργο των Χάρολντ Πίντερ και Ντέιβιντ Μάμετ στο Πανεπιστήμιο Αutonoma της Βαρκελώνης