Αλλόφρονη επικαιρότητα

Η επικαιρότητα μπορεί να σε τρελάνει ή, αν όχι η επικαιρότητα, η διαχείρισή της οπωσδήποτε. Περιστατικά, τελείως άσχετα, πραγματικά ή φαινομενικά μεταξύ τους, υποψιάζεσαι να τα συνδέει ένας πολύς βαθύς, σοβαρός δεσμός. Αν η ανθρωπότητα ολόκληρη παρακολούθησε, αλλού με μεγαλύτερο κι αλλού με μικρότερο ενδιαφέρον, την εγκατάσταση του Μπαράκ Ομπάμα ως προέδρου της Αμερικής, το ίδιο ενδιαφέρον θ΄ αναγνώριζε κανείς, για την Ελλάδα, στην παρακολούθηση της απαγωγής και της επιστροφής του εφοπλιστή Περικλή Παναγόπουλου. Όπως επίσης δεν θα διέφυγε την προσοχή των αναγνωστών των «ΝΕΩΝ» (επικαιρότητα κι αυτή) ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ στις αθλητικές σελίδες της 15ης Ιανουαρίου, σχετικό με την άρνηση του Βραζιλιάνου ποδοσφαιριστή Κακά στην πρόταση της Μάντσεστερ Σίτι, να τον περιλάβει στους κόλπους της, ενώ η συνολική δαπάνη για την μεταγραφή θα έφτανε τα 200 εκατ. ευρώ.

Χαρακτηρίσαμε συγκλονιστικό το ρεπορτάζ με την άρνηση του Κακά, γιατί συνοδεύεται με μια εκτίμηση του αθλητικού συντάκτη που σπανιότατα διαβάζεται στον Τύπο, αν και ο καθημερινός άνθρωπος την έχει συνέχεια στο μυαλό του. Κατά το ρεπορτάζ, με 100 εκατ. ευρώ (το μισό της δαπάνης που ήταν πρόθυμη ν΄ αναλάβει η Μάντσεστερ Σίτι) «μπορείς να γίνεις “ανάδοχος” 37.878 παιδιών της Αφρικής για δέκα χρόνια», «Να εξασφαλίσεις τροφή για έναν χρόνο σε 694.444 υποσιτισμένα παιδιά στη Γουατεμάλα», «Να αγοράσεις 10.000.000 ορούς για την ελονοσία που θα σώσουν εκατομμύρια ζωές στην Αφρική», «Να δώσεις επίδομα σε 48.780 ανέργους για πέντε μήνες», και άλλα και άλλα. Δεν θα διέφυγε επίσης την προσοχή των αναγνωστών της ίδιας εφημερίδας το ρεπορτάζ της Πόπης Διαμαντάκου για την επιστροφή στην τηλεόραση του Ανδρέα Μικρούτσικου, που πραγματοποιήθηκε με το «ξεπούλημα» του χωρισμού με την πρώην σύζυγό του! Ένας εκτενής υπότιτλος στο ρεπορτάζ μάς λέει: «Να γίνεις ρόμπα για μια γυναίκα, αξίζει. Να γίνεις ρόμπα με πρόσχημα τη γυναίκα, για λίγη τηλεθέαση, είναι εξευτελισμός». Γιατί αξίζει να γίνει κανείς ρόμπα για μια γυναίκα; Μόνο ως σεγόντο σε μια προ χρόνων τραγουδιστική βλακεία που έλεγε «Για μια γυναίκα αξίζει να καταστραφείς» θα μπορούσε να θεωρηθεί κάτι ανάλογο. Αν η Μαντάμ Κιουρί ή η Σιμόν ντε Μπωβουάρ θα θεωρούσαν αδιανόητο να καταστραφεί ένας άντρας για λογαριασμό τους, σημαίνει πως ένας άντρας που καταστρέφεται για μια γυναίκα ενδόμυχα αναγνωρίζει πως η τελευταία, αν και βλάκας, τον κάνει ό,τι θέλει. Το να καταστρέφεται ένας άντρας για μια γυναίκα, ή μια γυναίκα για έναν άντρα, δεν συνιστά μαγκιά και δεν υπογραμμίζεται η σημασία του έρωτα. Άντρες και γυναίκες γεννιούνται προκειμένου να γίνουν χάρη στον έρωτα σημαντικότεροι, δεν έρχονται στον κόσμο για να καταστραφούν. Χρειάζεται, όμως, μια αντίστοιχη νοοτροπία, ώστε να διαβάζει κανείς, χωρίς να διαρρηγνύει τα ιμάτιά του, πως ο Αρχιεπίσκοπος κύριος Ιερώνυμος κάλεσε τους απαγωγείς του Περικλή Παναγόπουλου «να αρθούν πάνω από τις περιστάσεις που τους έσπρωξαν σ΄ αυτή την ενέργεια» κι ότι «αν έτσι ενεργήσουν, τη χαρά θα τη νιώσουν περισσότερο (σημ.: οι απαγωγείς) από όλους εμάς τους άλλους». Με όλο τον σεβασμό στο πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου, που είναι ένας πανέξυπνος άνθρωπος για να συμπεριφέρεται, γενικότερα, τόσο σώφρονα, πιστεύει ειλικρινά πως όσο «ηθικό», «τρυφερό», «συνειδησιακά αφυπνιστικό» κι αν είναι το μήνυμα ενός ρασοφόρου, μπορεί να συνετίσει ανθρώπους τόσο σεσημασμένους όσο είναι οι απαγωγείς; Είναι σα να καταγγέλλει τον Χριστό πως, αν δεν τα κατάφερε με το κήρυγμά του, αφού η ανθρωπότητα παραμένει εδώ και είκοσι αιώνες στα ίδια ακριβώς χάλια που την χαρακτηρίζανε ανέκαθεν, ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος με το μήνυμά του μπορεί να αλλάξει τους ανθρώπους. Αλλού είναι το πρόβλημα και το γνωρίζει και ο παπάς της πιο απομακρυσμένης στην επικράτεια ενορίας: Η Εκκλησία, για να έχει λόγο πειστικό όταν δημιουργείται μια κρίση, χρειάζεται να έχει παρέμβει πριν φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Τώρα όσον αφορά στα εκατομμύρια που συνέρρευσαν για να αποθεώσουν τον Ομπάμα κατά την εγκατάστασή του ως προέδρου της Αμερικής, το μόνο που θα είχε να αναρωτηθεί κανείς είναι μήπως θα ήταν προτιμότερο ο οποιοσδήποτε λαός σε σχέση με τις διαψεύσεις που έχει υποστεί να δείχνει μια περίσκεψη, μιαν επιφύλαξη, έστω, ώστε να μην έχει την ευχέρεια ο οποιοσδήποτε πολιτικός να χρησιμοποιεί αυτόν τον προκαταβολικό ενθουσιασμό ως συγχωροχάρτι για τις αναπόφευκτες, συνήθως οδυνηρότατες, ατασθαλίες του;

Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Η Λέξη»