Στην ανάπαυλα

Αποκλεισμοί κι αποκλεισμένοι
Του Σταμάτη Φασουλή

Πάω να γράψω για μιαν Ελλάδα κομμένη στη μέση κι όλο ξεφεύγουν τα πλήκτρα, γλιστρούν σε άλλες λέξεις πιο κοντά στο ύφος της νύχτας. Της νύχτας που γνώρισα τον κόσμο απ΄ την ανάποδη, με όλες τις ραφές, τις φόδρες και τα γαζιά στη φόρα. Μπροστά στον δρόμο μου ορθώνεται ένα τρακτέρ τεράστιο, υπερμέγεθες, με τις βαθιές χαραματιές στα λάστιχα, καθισμένο ακίνητο πάνω στον χάρτη με όλο το βάρος του. Βάρος ασήκωτο σαν ενοχή και τύψη. Παρ΄ όλα αυτά και κόντρα στους κώδικες οποιασδήποτε κυκλοφορίας επιμένω να διασχίσω την Ελλάδα στον χρόνο και στο αίσθημα που παιδιόθεν προσπαθώ να χαρτογραφήσω και δεν μπορώ. Αδύνατον. Είναι που γέρνει ο καιρός στην αδιαφορία και στο «μη μου μιλάτε, υπνοβατώ», γι΄ αυτό φαίνεται γυρνάω την πλάτη στο πρωτοσέλιδο, γυρνάω σελίδα στη ζωή κι ανακαλύπτω πάλι το αλφάβητο της νύχτας και του έρωτα. Ξυπνάω χαράματα και ακούω ζεστή την ανάσα, βλέπω να πάλλεται ανεπαίσθητα το χνούδι στην κουβέρτα και σιγουρεύομαι για τον κόσμο. Βλέπω σαν μακρινά αστέρια τα κόκκινα φωτάκια του stand by σε όλες τις συσκευές που έχω εξοπλίσει το πλοίο που με ταξιδεύει στον ύπνο. Ακούω τα πουλιά, το γεμάτο αναίδεια άδειασμα των κάδων, ξημερώνει λέω, ένα τσικτσικ καθώς η θέρμανση παίρνει μπροστά. Σηκώνομαι στις μύτες να μην τρομάξω το όνειρο, πάω στον καναπέ, ανοίγω την τηλεόραση, σβήνω τον ήχο, χιλιόμετρα τα φορτηγά με λάχανα και κρέατα που σήπονται. Αγουροξυπνημένοι ρεπόρτερ κι αγρότες με ακουστικά. Ο κ. Χατζηγάκης παλιά, επί ΠΑΣΟΚ, καβάλα στα τρακτέρ: «Θα νικήσουμε αδέρφια». Τώρα, απέναντί τους, άλλος άνθρωπος. Πώς αλλάζει κανείς σκοπό με τον καιρό. Ποιος αλλάζει σκοπό με τον καιρό; Ο Καιροσκόπος. Και πάλι γκάλοπ και πάλι φορτηγά και πάλι τα τρακτέρ. Ο Ρίτσος είχε γράψει ένα ποίημα, «Το τρακτέρ». Έχω χρόνια να το διαβάσω, από μόλις τέλειωσα τη σχολή, τότε που κάναμε το «αγροτικό» μας όλοι στον Ρίτσο. Βάζω καφέ. Πάω στη βιβλιοθήκη. Έβαψα το σπίτι το καλοκαίρι και μπήκαν αλλού ντ΄ αλλού τα βιβλία. Ψάχνω τον Ρίτσο, τίποτα. Στη θέση του κάτι Μπακούνιν, κάτι Κροπότκιν, έναν Μαριγκέλα βλέπω. Να θυμηθώ να περάσω καμιά μέρα απ΄ το «Φίλιον» να τα αφήσω, όλο και κάποιος καλοστεκούμενος ηλικιωμένος επαναστάτης θα τα θέλει. Όσο να πεις, ένας Κροπότκιν δίπλα στο φραπουτσίνο «λέει».

Μπα, δεν βρίσκω το τρακτέρ του Ρίτσου. Αντ΄ αυτού βλέπω στην τηλεόραση μια δημοσκόπηση, όπου η κολόνα με τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ στα ίδια. Ενώ της Ν.Δ. της ψιλοανεβαίνει η κολόνα. Τι κολονοσκόπηση. Μετά βγαίνει μία, η Πετρούλα με τα όνομα, που χαϊδεύει το γουνάκι της το βυσσινί, λέει για το χαμηλό μας βαρομετρικό και ξεβρακώνεται.

Πίνω μια ζεστή γουλιά καφέ. Κλείνω το μέσον. Ανοίγω τον Ελύτη. Διαβάζω:

«Α, είναι σκληρό πράγμα να ζεις με το αίσθημα ότι συνεχώς γυρίζεις στην πατρίδα σου και δεν σε αναγνωρίζει κανένας».