Δεν υπάρχει «αυθεντικό» κείμενο

Βραβευμένος το 2006 από το Ίδρυμα Ωνάση, ο Γκρεγκ Ναζ είναι ο στοχαστής που, προεκτείνοντας τις θεωρίες των Μίλμαν Πάρι και Άλμπερτ Λορντ, θέτει στο επίκεντρο της μελέτης του όχι τα γραπτά κείμενα, αλλά την «προφορική σύνθεση κατά την διάρκεια της εκτέλεσης μπροστά στο κοινό» (performance), δηλαδή τον κάθε αυτοσχεδιασμό κάποιου δεξιοτέχνη (όπως π.χ. ο ραψωδός) που, πάντα πιστός στο μέτρο, παραλλάσσει τους στίχους. Σε μια τέτοια ποίηση δεν υπάρχει «αυθεντικό κείμενο», όπως αυτά των έντυπων εκδόσεων που υποσημειώνουν τις παραλλαγές, την ανάσα της προφορικότητας. Υπάρχουν Ιλιάδες και Οδύσσειες. Από πού πηγάζει αυτή η σιγουριά; Ας κάνουμε ότι ξεχνάμε τη μαρτυρία της δημοτικής ποίησης. Η ρευστότητα, η πολυμορφία των ομηρικών κειμένων προβάλλει έκτυπα μέσα από τις διαφορές που εμφανίζουν τα μεσαιωνικά χειρόγραφα, όπου στηρίχτηκαν οι έντυπες εκδόσεις, οι αιγυπτιακοί πάπυροι και τα παραθέματα που διασώζουν οι Αθηναίοι ρήτορες και ο Πλάτων. Κυρίως όμως από σχόλια όπως αυτά του Venetus Α.