Παραλήρημα περισπούδαστου νταλκά

Φταίει το έλλειμμα της Παιδείας; Σίγουρα φταίει. Εξάλλου την ελληνική κοινωνία ποτέ δεν τη βασάνισαν πνευματικά προβλήματα. Αυτά ήταν πάντα για τους γραφικούς του περιθωρίου που δικαιούνταν να μιλούν χωρίς να τους ακούει κανείς κι έτσι, αργά αλλά σταθερά, απήλλαξαν εαυτούς και από την ανάγκη να καταλαβαίνουν και οι ίδιοι τι ακριβώς υποστηρίζουν. Δεν είναι τυχαίο ότι για μερικές δεκαετίες τώρα, όποιος μιλούσε για παρέμβαση των πνευματικών ανθρώπων στα δημόσια πράγματα στην πραγματικότητα εννοούσε την οργάνωση συναυλιών ανά την επικράτεια, όπου ο «λαός» κατακτά το δικαίωμα στη σκέψη τραγουδώντας διάφορα προοδευτικά σουξέ.

Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι σήμερα, ο κυρίαρχος δημόσιος λόγος των πνευματικών ανθρώπων είναι ένα είδος προοδευτικού λυρισμού, ένας σοβαροφανής και περισπούδαστος νταλκάς ανθρώπων που αισθάνονται σε γενικές γραμμές καταπιεσμένοι και σε ακόμη γενικότερες εξεγερμένοι. Τον ασκούν επαξίως μισθοσυντήρητοι των ΑΕΙ, μεταμοντέρνοι και μη, που παλεύουν να σηκώσουν το βάρος της μέσης και βάλε ηλικίας. Τραγουδούν το μόνιμο ρεφρέν πως τα παιδιά έχουν δίκιο, γιατί αυτοί έχουν δήθεν το μονοπώλιο της ευαισθησίας και αυτοί μόνο μπορούν να κατανοήσουν τη νεολαία.

Ο ομπλομοφισμός σε όλο του το μεγαλείο.

Αν αυτοί οι μισθοσυντήρητοι των ΑΕΙ δεν άφηναν τα παιδιά αβοήθητα στην πανεπιστημιακή αίθουσα, αν δεν δημιουργούσαν τις συνθήκες ώστε τα παιδιά να θέλουν να πεταχτούν στον δρόμο για να τα «αφουγκραστούν» μετά και να μας αναγκάσουν να υποστούμε ένα ακόμη επικολυρικό παραλήρημα του προοδευτικού νταλκά τους, έ, τότε, τα πράγματα δεν θα ήταν όπως είναι σήμερα.

Αφουγκράζονται απλώς γιατί δεν έχουν τι να πουν. Πώς να τολμήσουν να πουν στα παιδιά πως δεν μπορεί από τη μια να θέλουν να καταστρέψουν το σύστημα και να ζητούν την ίδια στιγμή από αυτό το σύστημα να τους αποκαταστήσει επαγγελματικά.