Ανατριχιαστική αναλογία με την Ελλάδα

Όσο διάβαζα το βιβλίο, η αναλογία με ελληνικά πρόσωπα, πράγματα, καταστάσεις αποδεικνυόταν ολοένα και πιο ανατριχιαστική. Πιθανόν φαίνεται τραβηγμένο, αλλά ο Κουρκόφ δεν μιλάει για πράγματα που έχουμε απλώς ακουστά, τα οποία συμβαίνουν σε μια κοντινή χώρα, που ζει βυθισμένη στο πολιτικό και κοινωνικό παράλογο. Η μυθοποιημένη πραγματικότητα του Κουρκόφ φέρνει στο νου αρκετά οικεία κακά:

την πολιτική των απανταχού κολλητών, την κοινωνική πρακτική μιας επιδεικτικής φιλανθρωπίας για δημοσιογραφική κατανάλωση, τις πολιτικές αποφάσεις που λαμβάνονται σε σουαρέ και όχι στη βουλή ύστερα από συζήτηση, την αποτελεσματική τακτική του πλάγιου δρόμου, το κουκούλι της εξουσίας που προστατεύει τα δικά της παιδιά και πολλά άλλα, που θα ακούγονταν αδιανόητα – ή ίσως γραφικά- στο αυτί ενός Κεντροευρωπαίου. Η σάτιρα του Κουρκόφ δεν είναι ηθικοπλαστική. Δεν κατηχεί, δεν υψώνει ρομφαία. Κι εκεί, φυσικά, βρίσκεται η γοητεία της. Στην ξέφρενη, παρά ταύτα πιστευτή και εθιστική μυθοπλασία, η οποία αποκαλύπτει πώς τα άτομα επιβιώνουν με τύχη και σκληρά διδάγματα σε ένα κράτος που μεριμνά για τους πολιτικούς του και όχι για τους πολίτες του. Σας θυμίζει κάτι αυτό;