Μπραντ Πιτ: «Για λίγο είχαν πάρει τα μυαλά μου αέρα»

Εγκάρδιος, με χιούμορ, αλλά και με μια νευρικότητα, κάθεται, σηκώνεται, βηματίζει, κινεί διαρκώς τα χέρια του, ανακατεύει τα μαλλιά του, παίζει με ένα ξέφτι από το τζιν του. Ίσως διότι στη σκέψη πως ο κόσμος «καίγεται», συνήθως για τα προσωπικά του- τα ΄χε άραγε με τη Ζολί πριν χωρίσει με την Άνιστον; Θα αποκτήσουν κι άλλο παιδί; Ποια θα είναι η επόμενη εμπόλεμη περιοχή που θα επισκεφτεί;- αγχώνεται.

Ωστόσο, ο Μπραντ Πιτ είναι ανοιχτός σε όλα. Να μιλήσει για τη φήμη, τη ζωή με έξι παιδιά, αλλά και πώς είναι να υποδύεται έναν άνθρωπο που γεννιέται ηλικιωμένος για να πεθάνει μωρό! Η «Απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον»- θα προβάλλεται στους ελληνικούς κινηματογράφους από τις 22 Ιανουαρίου- είναι η τρίτη συνεργασία του με το σκηνοθέτη Ντέιβιντ Φίντσερ μετά το «Seven» και το «Fight Club».

«Νομίζω πως η ταινία φωτίζει ζητήματα παγκόσμια. Οπουδήποτε στον κόσμο, οι άνθρωποι έχουν τις ίδιες ανησυχίες και προβληματισμούς: για την αγάπη, την ελπίδα, την απώλεια, που σχεδόν όλοι αποφεύγουμε να θίξουμε και που εν τέλει είναι η απόλυτη απόδειξη ότι όλοι είμαστε αναλώσιμοι. Για μένα αυτό είναι σπουδαίο, ιδίως τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή· αν και έχουμε πολλά κοινά που μας συνδέουν, εστιάζουμε στις ελάχιστες διαφορές μας».

Αυτή την εποχή μένει σε έπαυλη σε προάστιο του Βερολίνου- στη γερμανική πρωτεύουσα έχει επίσης ένα ευρύχωρο διαμέρισμα- λόγω των γυρισμάτων της πολεμικής ταινίας «Ιnglorious basterds» του Κουέντιν Ταραντίνο. Με την ερμηνεία του ως Μπέντζαμιν Μπάτον έχει αποσπάσει αμφιλεγόμενες κριτικές. Άλλοι λένε πως θα είναι υποψήφιος για Όσκαρ, άλλοι πάλι ότι το Όσκαρ θα πάει στα εφέ και το μακιγιάζ. Εκείνος πάντως φαίνεται να διαχειρίζεται το κομμάτι αυτό της αναγνώρισης και δημοσιότητας.

Στο παρελθόν όμως δεν ίσχυε κάτι τέτοιο. «Είχαν πάρει για λίγο τα μυαλά μου αέρα», λέει. «Είχαν παρουσιαστεί ένα σωρό ευκαιρίες, που πραγματικά με αποσυντόνισαν». Πάντως, ύστερα από ατυχείς επιλογές, όπως οι ταινίες «Ο τρομοκράτης» και «Συνάντησε τον Τζο Μπλακ», το ένστικτό του τον οδήγησε σε μια κατεύθυνση μάλλον εκκεντρική, μέσα από μη εμπορικούς ρόλους («Οι 12 πίθηκοι», «Η αρπαχτή») και αργότερα σε διακριτικές ερμηνείες («Βαβέλ», «Η δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς»). Ποια να είναι άραγε η επόμενη περιπέτεια; «Κάθε πρωινό ξύπνημα με τα παιδιά είναι μια διαφορετική περιπέτεια…».