Το Πνεύμα του Τόνου

Ντροπή
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Δύο είναι τα συνταρακτικά γεγονότα που μας αφήνουν άναυδους σε αυτή την εμφύλια και γι΄ αυτό ανελέητη σφαγή ανάμεσα σε δύο σημιτικούς λαούς, παιδιά του προπάτορα Αβραάμ. Η πρώτη αναφέρεται στο αδιαχώρητο πλέον των νεκροταφείων. Δεν υπάρχει πια θέση γράφουν οι ειδήσεις για άλλους νεκρούς, έστω κι αν το πλήθος των παιδικών τάφων είναι τόσο ώστε θα άφηνε κάποιο περιθώριο! Το άλλο είναι το αδιαχώρητο των νοσοκομείων. Μέλη ιατρικών μη κυβερνητικών ομάδων χειρουργούν στο πάτωμα και για να στομώσουν αιμορραγούντα αγγεία χρησιμοποιούν ακόμα και στουπιά από τα συνεργεία αυτοκινήτων.

Χθες μόλις βομβαρδίστηκε το Μέγαρο του ΟΗΕ και των αποθηκών του στη Γάζα με βόμβες λευκού φωσφόρου που τη φωτιά δεν τη σβήνει το νερό, αντίθετα καθιστά τον καπνό τοξικό δηλητήριο, την ώρα που ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ (γραφική πλέον φιγούρα, ένα είδος Χατζηαβάτη στον διεθνή μπερντέ)

όδευε προς το Τελ Αβίβ.

Και το ελληνικό πλοίο «Αρίων» με φάρμακα οδεύοντας προς την Γάζα απειλήθηκε σε διεθνή ύδατα να τιναχθεί στον αέρα από ισραηλινά πολεμικά και υποχρεώθηκε να επιστρέψει στη βάση του.

Αλλά κορεσμένα νεκροταφεία, κορεσμένα νοσοκομεία και απαγορευμένη είσοδος ανθρωπιστικής βοήθειας καθιστούν τον ακήρυχτο εκεί πόλεμο ντροπή για την ανθρωπότητα που κυριολεκτικά επισήμως σιωπά και ανέχεται και ρητορεύει. Μήπως κανένα από τα πρωτοποριακά μας θέατρα θα ήταν η ώρα να ανεβάσει στη σκηνή το αμερικάνικο έργο μιας άλλης παλιάς Αμερικής, το «Θάψτε τους νεκρούς»;