Η υστερία με την κρίση

Η κ. Νανά Λαοπόδη, φοιτήτρια Βιοχημείας, γράφει για «τους πολίτες στα πρόθυρα υστερίας» λόγω της οικονομικής κρίσης, που διαλαλούν από τηλεοράσεως και ραδιοφώνου με στεντορεία τη φωνή:

«Εδώ και τρεις μήνες κάθε μέρα μου αρχίζει και τελειώνει με μία και μόνο φράση: οικονομική κρίση! Τα πρωινά πριν καλά καλά με πιάσει η καφεΐνη, ακούω τις στεντόρειες φωνές των δημοσιογράφων και “δημοσιογράφων” να με ενημερώνουν αδιαλείπτως για την τιμή όλων των ζαρζαβατικών και οπωροκηπευτικών που υπάρχουν επί της γης! Στη συνέχεια έρχεται και ο ειδήμων οικονομολόγος ο οποίος ενισχύει την τραγικότητα της κατάστασης μιλώντας για την πτώση του χρηματιστηρίου, την άνοδο της τιμής του πετρελαίου που γενικά θα επιφέρει μεγαλύτερη άνοδο σε όλα τα προϊόντα καθημερινής χρήσης, ακόμη και σε αυτό τον ρημαδοεσπρέσο που δεν με αφήνουν να τον πιω με την ησυχία μου! Κάποια στιγμή παίρνω ένα ταξί να πάω στη δουλειά μου. Τι το ΄θελα; Τώρα τη σκυτάλη παίρνει ο από ραδιοφώνου δημοσιογράφος, ο οποίος ουρλιάζει με την ίδια ένταση για τα ίδια πράγματα. Ο ταξιτζής οδηγεί και παθιάζεται και αρχίζει κι αυτός το κήρυγμα για την ακρίβεια και για το τι θα έκανε αυτός αν γινόταν μόνο για μια μέρα πρωθυπουργός! Στο μεταξύ η ημικρανία μου έχει κορυφωθεί, το κεφάλι μου το χτυπούν σφυριά και τα νεύρα μου βαράνε κόκκινο.

Φτάνω, επιτέλους, στη δουλειά! Είναι η μέρα να πληρωθώ σήμερα. Κούνια που με κούναγε! “Το ταμείον είναι μείον” λέει το βλοσυρό αφεντικό. Οι πωλήσεις πήραν την κάτω βόλτα, το διάγραμμα των εσόδων έχει κλίση μεγαλύτερη από αυτή του “Τιτανικού” την ώρα που βούλιαζε! Αμέσως μετά μαθαίνω ότι πρέπει να κάνω και υπερωρίες (τζάμπα φυσικά). Έχω ξεχάσει το κουτί με τα ηρεμιστικά σπίτι και τα depon δεν με πιάνουν.