Ο Ανασχηματισμός της ακυβερνησίας

Σαν να ΄ναι κινούμενο το χώμα που πατάμε. Σαν να μαθαίνεις τον βηματισμό σε μια πίστα από ζελέ. Μαζευόμαστε γύρω από τραπέζια (ενίοτε με κάμερες απέναντί μας) και κάνουμε ότι συζητάμε, συζητάμε και άκρη δεν βγάζουμε γιατί άλλα απαντάμε κι άλλα μας ρωτάνε. Τι είναι αυτή η ομίχλη που έχει κατακάτσει στη ζωή μας; Τα θέματα τα θέτουν οι της εξουσίας (πολιτικής οικονομικής δημοσιογραφικής) και καλούμεθα εμείς να τα λύσουμε ενώ τα περισσότερα όχι μόνο είναι εκτός διδακτέας ύλης αλλά και εκτός πραγματικότητας. Όλα δε ανεξαιρέτως δεν αφορούν σε μας αλλά σε αυτούς τους ίδιους που τα θέτουν γιατί αυτοί τα δημιούργησαν. Ζητάνε να πάρουμε εμείς θέση στα δικά τους λάθη. Ποιος φταίει για το «Οperation Vatopedi;». Εμένα ρωτάς; Εσύ που το δημιούργησες δεν ξέρεις;

«Ποια είναι η άποψή σας για την παιδεία;». Ποια να είναι ρε φιλάρα; Δεν ξέρεις εσύ που δίνεις για την παιδεία και τον πολιτισμό τα ψίχουλα απ΄ τα ψίχουλα, και τα χοντρά τα ρίχνεις στον εξοπλισμό, όχι για να αναχαιτίσεις τον εχθρό, (που θα πρέπει να τους πάρεις την άδεια για να το κάνεις κι αν στη δώσουνε την άδεια θα σου δώσουνε τα δικά τους τα όπλα, τα σύγχρονα και τα δολοφόνα, δεν θα σε στείλουνε στη μάχη με τις καρούτες που σου μοσχοπουλήσανε) όχι λοιπόν για την άμυνα της χώρας τα δισ., αλλά για να δώσεις έναν σκασμό λεφτά στην πολεμική τους βιομηχανία.

Και μετά σου φταίνε οι υπουργοί (και τους αλλάζεις αλλά και στους καινούργιους τα ίδια ψίχουλα θα δώσεις). Σου φταίνε οι μαθητές που βγαίνουνε στους δρόμους (αυτούς δεν μπορείς να τους αλλάξεις ενώ αυτοί μπορούνε να σ΄ αλλάξουνε), αλλά μήπως κι άλλος θα ΄ναι καλύτερος; Κι αυτός στα ίδια όπλα θα καταφύγει. Πολιτικά, οικονομικά, πολεμικά.

Πόσο κοντά το «όπλο» με το «κόλπο». Ένας αναγραμματισμός και ένα Κάππα. Επίσης δύο Κάππα κι ένα Ε, κάνουνε το Κου Κου Ε. Όπου η γενική του γραμματεύς προχθές εθεάθη κεκαρμένη να απαγγέλλει στα κανάλια (σε ένα ανελέητο γκρο πλαν): «Στην πραγματική επανάσταση δεν πρόκειται να σπάσει ούτε ένα τζάμι». Μάλιστα. Κι «Ο Στάλιν βγή, ο Στάλιν βγήκε παγανιά». Όχι, αυτό δεν το είπε η εχθρός του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό το τραγουδάγανε κάποια παιδιά στα προπύλαια της ζωής.

Ένα άλλο ωραίο ερώτημα που θέτουν οι κρατούντες, την εξουσία, τα οικονομικά, τα μέσα (παραπληροφόρησης) είναι το: «Πού είναι ο πνευματικός κόσμος»; Απ΄ ό,τι ξέρω σε μια κλινική στη Χαλκιδική αναρρώνει μετά την εκπαραθύρωσή του απ΄ το υπουργείο Πολιτισμού και κατόπιν το πάει για σύμβουλος στον «Ιανό». Ιανός δε εκτός βιβλιοπωλείου, έχει χρηματίσει και Θεός με δύο πρόσωπα παρακαλώ. Γιατί πότε ασχοληθήκανε με τον πνευματικό κόσμο και τον θυμηθήκανε τώρα; Γι΄ αυτούς ο πνευματικός κόσμος αρχίζει στον Ζαχόπουλο και σταματάει στον Μυλωνά.

Όχι ότι οι προηγούμενοι ήτανε καλύτεροι. Μη θυμηθώ τώρα και γι΄ αυτούς που είχανε βάλει γενικό δερβέναγα στο Εθνικό έναν Καραθανάση (ναι ηθοποιό) να κρίνει τον Μινωτή και έναν άλλον Χατζηνούσχα ονόματι μπάστακα στο γραφείο και στο σπίτι της Μελίνας μπας και ξεφύγει τίποτα αντισοσιαλιστικό και πάθει πρόωρη εμμηνόπαυση το κίνημα. Α να χαθούνε. Έχουνε μούτρα και μιλάνε. Απολίτιστοι όλοι τους. Καριεράκηδες του κερατά. Ζητάνε και τα ρέστα. Θα τα πάρετε τα ρέστα όπου να ΄ναι έρχονται. Μην ανησυχείτε. Ήρθανε οι εκπτώσεις. Έχει να βγει στο σφυρί ρετάλι….

…Πώς μιλάω έτσι; Πώς γράφω έτσι; Σαν τους εχθρούς μου. Ποιος με κάνει να γίνομαι σαν αυτό που πολεμάω και μισώ;

… Σαν να ΄ναι κινούμενο το χώμα που πατάω. Σαν να μαθαίνω τον βηματισμό σε μια πίστα από ζελέ.