Το Πνεύμα του Τόνου

Επιτέλους! Μια πατρίδα!
Της Εύας Κοταμανίδου

«Πάει ο παλιός ο χρόνος» αλλά δυστυχώς δεν γιορτάζουμε παιδιά. Πρώτον, γιατί φορτωθήκαμε, άθελά μας, άλλον έναν, δεύτερον γιατί ο απελθών μας πήρε πολλούς αγαπημένους, με τελευταίο τον ένθερμο «πολιτικό ακτιβιστή», όπως ο ίδιος ήθελε να τον θυμόμαστε, Χάρολντ Πίντερ και τρίτον, γιατί όλα γύρω μας κοχλάζουν αίμα.

Όσο για τον νέο, ούτε με δώρα ήρθε, ούτε με τραγούδια και χαρά. Με θανάτους μπήκε, με καταστροφές συνεχίζει χλευάζοντας την ανθρώπινη αριθμητική μας. Εμείς μετράμε χρόνια, αυτός καταπίνει ζωές.

Η οικονομική κρίση κορυφώνεται, γεννάει απολύσεις, ανεργία, φτώχεια, η παιδεία «εκπαιδεύεται» παντοιοτρόπως, δερόμενη στους δρόμους, το μακελειό στη Γάζα πολλαπλασιάζεται, ενώ Ευρώπη, Άραβες, ΟΗΕ (υπό αμερικανική κηδεμονία)περί άλλα τυρβάζουν. Ο κόσμος όλος ξεσηκώνεται κραυγάζοντας: σταματήστε το έγκλημα και η Ισραηλινή υπουργός Εξωτερικών κ. Λίβνι, με το παγερό, κατοικημένο από μίσος πρόσωπο, επαναλαμβάνει κυνικά: «Το Ισραήλ αμύνεται και προστατεύει τις αξίες του ελεύθερου κόσμου… (αρλούμπα Μπους θυμίζει) δεν υπάρχει ανθρωπιστική κρίση στη Λωρίδα της Γάζας» (υπολόγιζε φαίνεται 1.500.000 νεκρούς) ενώ ο πρωθυπουργός κ. Ολμέρτ δηλώνει αναίσχυντα, εν πλήρει υποκρισία: «Δεν κηρύξαμε πόλεμο εναντίον των κατοίκων της Γάζας, αλλά εναντίον της Χαμάς και θα δράσουμε με σιδερένια γροθιά». Ανάξιοι, ανεγκέφαλοι ηγέτες.

Και το αίμα ρέει ασταμάτητα και οι βόμβες χτυπούν ώς και σχολεία του ΟΗΕ, ώς και ανθρωπιστικές αποστολές τροφίμων και φαρμάκων και οι φωνές για κατάπαυση του πυρός, για εκεχειρία, για έναρξη συνομιλιών χάνονται στον ορυμαγδό. Μόνη ελπίδα, επιτέλους, μια πατρίδα για την Παλαιστίνη.