Πράξη πίστης από το Εθνικό

Το Εθνικό μας Θέατρο αυτή την περίοδο έχει ανεβάσει τρία έργα που κατέχουν (τα δύο τουλάχιστον) εξέχουσα θέση στο παγκόσμιο Δραματολόγιο. «Το ξύπνημα της νιότης» του Βέντεκιντ, τον «Τσούκο» του Κολτές και το νεοελληνικό έργο του Μαυριτσάκη «Βολφγκάνγκ». Αυτού του είδους το δραματολόγιο για χρόνια στο παρελθόν ήταν απαγορευμένο για τα κρατικά θέατρα. Η ταυτόχρονη παρουσίασή τους στο Εθνικό είναι μια πράξη όχι απλώς τόλμης και ελευθερίας αλλά πίστης. Για τους γνωστούς λόγους υγείας δεν έχω δει τις παραστάσεις, γνωρίζω τα κείμενα. Ποια άλλη δημόσια δήλωση και διαμαρτυρίας υπογραφή τάχα έπρεπε να υποβάλει το Εθνικό Θέατρο για να αποδείξει ότι συλλαμβάνει τα μηνύματα των καιρών; Και γιατί έπρεπε να λογοδοτήσουν όσοι πήγαν να δουν την «αποθέωση» ενός πατροκτόνου, μητροκτόνου, αυτόχειρα, τη σεξουαλική επανάσταση των νέων και την καταδίκη των ηθικολάγνων δασκάλων και γονέων και την τρυφερότητα ενός παιδόφιλου και όχι όσοι δεν πήγαν ή προτίμησαν να υπακούουν στα κελεύσματα μιας ντουντούκας ή να βάζουν φωτιά στους σκουπιδοτενεκέδες της υπερκατανάλωσης έχοντας στην κωλότσεπή τους τρεις καταναλωτικές κάρτες;