Ένας αιχμάλωτος με δεμένα χέρια

Η κριτική του συγγραφέα επεκτείνεται μέσω των προβληματισμών του ήρωα δημοσιογράφου και στα μέσα ενημέρωσης που καλύπτουν τις διεθνείς συγκρούσεις. Τι βλέπουν στο Αφγανιστάν; Με ποιανού βλέμμα; Ποια είναι η θέση τους μπροστά στο θύμα; Ο Κέλας, στον πόλεμο του Ιράκ με το Κουβέιτ, συνάντησε έναν αιχμάλωτο με δεμένα χέρια που εκλιπαρούσε σε μια «βάρβαρη» γλώσσα. Κι ο Κέλας του έδωσε μόνον νερό, δεν του έλυσε καν τα χέρια, αφήνοντάς τον στον ρόλο που του αποδόθηκε. Αλλά και στο Αφγανιστάν, ύστερα από μια παρανοημένη συνεννόηση, προκαλεί τον θάνατο δύο ντόπιων σε ένα αυτοκίνητο. Το όφελός του θα ήταν η ζωντανή κάλυψη της επίθεσης, οι ενοχές όμως τον αναγκάζουν να τρέξει μακριά από τα αθώα θύματα. Τέτοιες σκηνές θυμίζουν δυνατό ανάγνωσμα «δημοσιογραφικής λογοτεχνίας». Όμως ο Τζέιμς Μίικ δεν είναι μόνο μάχιμος δημοσιογράφος. Επινοεί αυτό το ύφος για τις ανάγκες του βιβλίου του, προσδίδοντας και μια ατμόσφαιρα «μυθιστορημάτων αεροδρομίου» (Κλάνσι) και τα οποία σατιρίζει για την ευκολία και την επιπολαιότητά τους. Το ίδιο απορρίπτει και τα μυθιστορήματα του φανταστικού που δημιουργούν αλλόκοτους ήρωες, χωμένους κάτω από τη γη, τη στιγμή που ο κόσμος καίγεται. Ο Κέλας γι΄ αυτόν τον κόσμο καίγεται αληθινά, παρά τις αδυναμίες, τις υστερικές εξάρσεις και τις γυναίκες που τον εγκαταλείπουν.

Όσο για την Άστριντέκπληκτη- τού ανακοινώνει ότι το μήνυμα δεν ήταν δικό της, ήταν ένας ιός, μια ψηφιακή φάρσα.