Το Πνεύμα του Τόνου

Η φάτνη
Του Μάνου Ελευθερίου

Αλλιώς υπολογίζαμε να ΄ρθουν τα πράγματα, όταν ευχόμασταν τα καλύτερα στον αιώνα που άλλαζε.

Και δεν προλάβαμε να ευχηθούμε τα Χρόνια Πολλά στον νέο χρόνο, γεμίσαμε αίματα. Όμως, όσο σκληρός και να ΄σαι, δεν αντέχεις, και γονατίζεις μπροστά στις φωτογραφίες των νεκρών παιδιών.

Οι φωτογραφίες δεν είναι αποτέλεσμα φωτομοντάζ.

Δεν είναι κόλπα του υπολογιστή. Μόνο ο μαλάκας της Τσεχίας, σε πελάγη ευτυχίας, θα μπορούσε να το υποστηρίξει.

Έβλεπα τα δικά μας παιδιά τις ημέρες των εορτών να τρέχουν μέσα στα βιβλιοπωλεία και να διαλέγουν βιβλία που θα τους διάβαζαν οι γονείς τους, στέκονταν εκστατικά μπροστά στα νέα παιχνίδια, διόρθωναν κάποιον που αναζητούσε κάτι στον υπολογιστή και ύστερα τις μικρές, κουκουλωμένες ομάδες, λέγοντας τα κάλαντα.

Θα προλάβουν αυτά τα παιδιά να δουν έναν καλύτερο κόσμο; Και, αρκούν οι ευχές όλων μας για να αποτραπεί το μακελειό;

Οι περισσότεροι κυβερνήτες στον πλανήτη είναι τρομαγμένοι άνθρωποι, βολεμένοι στη σιγουριά που δίνει μια θέση, έστω και προσωρινή, το Δημόσιο, υπολογίζοντας κάθε λέξη τους και κίνησή τους, η οποία δεν θα είναι εμπόδιο και μέγγενη για την υπόλοιπη ζωή τους, ζυγίζοντας προσεκτικά τα υπέρ και τα κατά καθενός, για να υπάρχουν και οι πατροπαράδοτες ισορροπίες και να μπορούν αργότερα, σε μια αλλαγή των πραγμάτων, να σου κολλήσουν τα χαρτιά τους στα μούτρα και να σου φωνάξουν αναίσχυντα «μα, εγώ από τότε τα ΄λεγα»!

Ας ελπίσουμε και ας ευχηθούμε, ωστόσο, τα καλύτερα. Στις πτυσσόμενες φάτνες των δικών μου χρόνων υπήρχε κι ένα παράθυρο!

Βάζαμε κερί αναμμένο πίσω από την κόκκινη ζελατίνα, να φαίνεται η λαμπρή ανατολή του ήλιου. Από τότε ελπίζαμε στην ανατολή!