Η χαμένη ευκαιρία του Χόλιγουντ

«Στο 1968 το Χόλιγουντ ζούσε την επανάσταση των λουλουδιών, με πολλά παραισθησιογόνα, με αρκετή διστακτική ερωτική ελευθερία και μια εφημερίδα εβδομαδιαία, τη «Free Ρress», που την πουλούσαν με φανατισμό εθελοντικά νέοι στα πεζοδρόμια της Sunset Strip. Τον ίδιο καιρό η Ρaramount γύριζε ένα φιλόδοξο ποιητικό γουέστερν με σκηνοθέτη έναν Καναδό, τον Ναριτζάνο, με πρωταγωνιστές έναν Άγγλο, τον Τέρενς Σταμπ κι έναν Μεξικανό, τον Ρικάρντο Μονταλμπάν και με συνθέτη έναν Έλληνα, εμένα.

Τότε ήταν που ξενάγησα και φιλοξένησα στην Ρaramount τους Βee Gees, ενώ κάτω στην εβραϊκή συνοικία οι Η.Ρ. Lovecraft τραγουδούσαν το “Μεθυσμένο καράβι” του Ρεμπό. Μέσα σε αυτό το μεθυστικό πανηγύρι προσπάθησα να ξεπεράσω σε ομορφιά τον Τέρενς Σταμπ και έγραψα τη μουσική τού “Βlue”».

Μέσα σ΄ ένα μεθυστικό πανηγύρι στο Λος Άντζελες γράφτηκε η μουσική για το «ποιητικό γουέστερν» του Χόλιγουντ «Βlue», όπως αποκαλύπτει στοημερολογιακής καταγραφής- σημείωμά του ο Μάνος Χατζιδάκις· όταν το Χόλιγουντ υποδεχόταν λόγω της παγκόσμιας επιτυχίας των βραβευμένων με Όσκαρ «Παιδιών του Πειραιά» τον Έλληνα συνθέτη και του άνοιγαν τις πόρτες των στούντιο.

Όμως τα στελέχη του Χόλιγουντ που του έκαναν τεμενάδες, στο παρασκήνιο έσκαβαν τον λάκκο για τον «ξένο» που μπήκε, απειλητικός με το ταλέντο του, στα χωράφια τους. Έχει γίνει πλέον γνωστό ότι στη συνάντηση με τα υψηλόβαθμα στελέχη της Ρaramount, τον κλείδωσαν σε μια αίθουσα συνεδριάσεων για να χάσει το ραντεβού και την ευκαιρία να εργαστεί στα περίφημα στούντιο.

Το «Βlue» και η μουσική του ήταν το ορόσημο- του τέλους. Το σάουντρακ απέδωσε η Συμφωνική Ορχήστρα του Λος Άντζελες, υπό τη διεύθυνση τού Μάνου Χατζιδάκι και πλέον εκδόθηκε σε CD από τη δισκογραφική του εταιρεία «Σείριος».

«Είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος που δουλεύω εδώ», έγραφε ο Μάνος Χατζιδάκις σε επιστολή του προς τον Δημήτρη Βερνίκο (10/1/68). Και: «Ο Ναριτζάνο μού έλεγε πως η φήμη της μουσικής του “Βlue” έχει περάσει σε όλες τις εταιρείες του Χόλιγουντ… Όμως η πιο ζωντανή διαφήμισή μου είναι οι μουσικοί τής Συμφωνικής… Στο τέλος όλοι με χειροκρότησαν και πέρασε ένας ένας να με χαιρετήσουν…» (28/1/68). «Νομίζω πως ο δίσκος θα ΄χει μεγάλο ενδιαφέρον μουσικό, περισσότερο από κάθε άλλον δίσκο μου».

«Δεν έμαθα ποτέ ποιος κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά σαν η ταινία τελείωσε, ήρθε η καταστροφή», κατέγραφε στη συνέχεια. «Ο Ναριτζάνο έχασε τον φίλο του σε αυτοκινητικό δυστύχημα, ο Τέρενς Σταμπ “χάθηκε μέσα στις παραισθήσεις εκείνου του καιρού” και έχασε χρήματα κι εργασίες, του παραγωγού του ΄φυγε η γυναίκα, κι εγώ, σαν άλλος Οδυσσέας, επέστρεψα στην πατρίδα μου λυπημένος που δεν ετόλμησα να εξαφανιστώ ή να χαθώ σ΄ ένα στενό του Λόρελ Κάνιον ή μεσ΄ στην ομίχλη της Σάντα Μόνικα. Ήταν μια τελευταία ευκαιρία που έχασα».