Φαινόμενα

Τι είδε το νεανικό κοινό;
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Αίσθημα αναδρομικής ασφυξίας μας κατέλαβε κοιτώντας πίσω μας την τηλεοπτική χρονιά που συμβολικώς ολοκληρώνεται
Στην πραγματικότητα ουδέποτε στην τηλεόραση ολοκληρώνεται οτιδήποτε, απλώς κάνει κύκλους, ενίοτε εμπλέκεται και με την πολιτική για να κάνουν και οι δύο κύκλους μπροστά από τις κάμερες.

Κι αν αναρωτηθεί κανείς πόση Θώδη αντέχει ένα μικρό σε μέγεθος φιλοθέαμον κοινό; Πόσες εγκυμοσύνες on camera και μωροκουβέντες; Πόσο Ψωμιάδη; Έρχεται η πραγματικότητα να δώσει τη σκληρή απάντηση. Κάθε φορά θεωρούμε ότι η τηλεόρασή μας- και η πολιτική σκηνή- έπιασε πάτο και κάθε φορά βρίσκει τρόπο να κατέβει ακόμη χαμηλότερα.

Πόσο χαμηλότερα μπορεί να φτάσει αυτός ο τηλε-πολιτισμός από τους ΠανιαΚαρβελαίους που κάνουν αντίσταση με αντάρτικα άσματα όπως «ΒαςΒας ο Παρακευάς» κατεβαίνοντας στις λεωφόρους με το τζιπ τους και τη μουσική τέρμα στο όριο του «δεν βλέπω, δεν ακούω» για να δείξουν αυτοί στο κακό σύστημα πόσο υπεράνω είναι; Πόσο και από τον Λαζόπουλο που κάνει και αυτός αντίσταση μαζεύοντας στο τηλε-Τσαντίρι του τα σαλόνια βορείων προαστίων να μοστραριστούν στις κάμερες ότι καταδέχονται τον λαό και κανακεύει την πιτσιρικαρία που χαβαλεδιάζει μαζί του χαζεύοντας τους λυγμούς της Βροχοπούλου και τα σουσούμια του Γαλάτη; Αυτοί να αναδεικνύονται τα σύμβολα του σύγχρονου τηλεπολιτισμού. Πόσο χαμηλότερα από τις πανελίστριες που εντρυφούν στο «στιγμιαίο» του Πασχάλη, ενώ απευθείας συνδέσεις με το εργαστήριο ελέγχου του DΝΑ προσφέρουν στο έθνος τη συγκίνηση να μάθει ταυτοχρόνως με τους άμεσα ενδιαφερομένους «τίνος είναι το παιδί». Τι αγωνία που ζήσαμε!

Πόσο χαμηλότερα από το θέαμα των εθνικών τηλεψυχολόγων που αναλαμβάνουν ιδεολογικοί καθοδηγητές του κοινωνικού συντηρητισμού πρωταγωνιστώντας σε μαραθώνιες τηλεοπερέτες, όπου αναλύονται ειδεχθή εγκλήματα σαν να αφορούν καθημερινές δραστηριότητες;

Πόσο χαμηλότερα από το νοσηρό θέαμα ανθρώπων της «διπλανής πόρτας», κυρίως νέων, που κάθονται στην πολυθρόνα του «Παιχνιδιού της αλήθειας» για να προσφέρουν στον φακό τα μύχια της ψυχής τους, τις βιτσιόζικες σκέψεις και επιθυμίες τους έναντι ευτελούς, συγκριτικώς με ό,τι προσφέρουν, αντιτίμου; Πόσο χαμηλότερα από αυτή την εξευτελιστική τηλεόραση που έχει εφεύρει η αγορά προς καλλιέργεια της αντίληψης ότι ο άνθρωπος στις μιντιακές εποχές δεν είναι παρά προϊόν και δεν έχει να εμπορευθεί τίποτε καλύτερο από τον ίδιο του τον εαυτό;

Πόσο πιο χαμηλά από το δελτίο
ειδήσεων του Star που μεταφέρεται από τη Μύκονο στην Αράχοβα αναλόγως της εποχής για να διαφημίσει στο νεανικό κοινό του εικόνες αφασίας νεαρών κληρονόμων ή και απλώς χαρτζιλικωμένων από μπαμπάδες (ενίοτε και σκληρά εργαζομένων που μαζεύουν φραγκοδίφραγκα για να ζήσουν το εγχώριο όνειρο της κιτσάτης σπατάλης για ένα 48ωρο);

Είναι άραγε το ίδιο κοινό που σεληνιάζεται στα σαλονάκια της Πάνια κάνοντας χαβαλέ με την «Έξω απ΄ τα δόντια»; Είναι το ίδιο κοινό με τους πιτσιρικάδες στο «Τσαντίρι» του Λαζόπουλου; Όλοι πάντως για νεανικό κοινό μιλάνε. Ποιο είναι;

Δεν επαρκούν τα γνωστά θεωρητικά εργαλεία για να αναλυθεί αυτή η γενιά της τηλεόρασης, που ξεχύθηκε στους δρόμους διαμαρτυρόμενη τυφλά, χωρίς να ξέρει τι να ζητήσει και την ίδια ώρα επισκεπτόταν τα σαλονάκια της Τατιάνας και της Δρούζα, που με αφορμή τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη άνοιξαν τις πόρτες τους στους πιτσιρικάδες για να κάνουν θέαμα τη συγκίνησή τους. Αναρωτήθηκε κανείς πώς βρέθηκαν μαθητές σε αυτές τις εκπομπές; Τι βλέπουν; Τι κρατούν άραγε από τον Λαζόπουλο που αφιέρωσε μήνες στους θρήνους της Βροχοπούλου και στον καβγά του με τον Κούγια και τον Καρβέλα; Είναι ο τηλεοπτικός χαβαλές ιδεολογία; Είναι μήπως στόχος;


Και τι ΤV θα αγοράσει στο μέλλον;

Όσο όμως συμβαίνουν όλα αυτά που στη μικρή ελληνική αγορά καταλαμβάνουν πολύ χώρο, τόσο που να μοιάζει ο τόπος μ΄ ένα απέραντο τηλεοπτικό στούντιο, μια άλλη τηλεόραση ετοιμάζεται. Μια νέα «γενιά» τηλεοπτικών «πακέτων», όπου θα επιλέγει ο καταναλωτής κανάλια με σειρές και ταινίες για να συνθέσει το δικό του «προσωπικό» πακέτο διασκέδασης. Πληρώνοντας. Και τότε ίσως θα δούμε να συμβαίνει αυτό που ήδη σιγά σιγά φαίνεται και στην αγορά με τα μεγάλα εμπορικά κέντρα, ένα άνοιγμα της ψαλίδας που διαρκώς θα διευρύνεταιαπό τη μια θα υπάρχει η πολύ φθηνή τηλεοπτική διασκέδαση, με τηλεσκουπίδια και από την άλλη μια πιο ακριβή, για εκείνους που έχουν τη δυνατότητα και τη γνώση να επιλέγουν.