Η λογοτεχνία ως παιχνίδι

Αν κάτι χαρακτηρίζει την αφήγηση του Ντέιβντσον είναι η αφηγηματική ακολασία και η ανελέητη (αυτό)ειρωνεία. Η μετάφραση αποδίδει αυτό το παιγνιώδες μέχρι τελικής πτώσεως ύφος.

Η πλοκή τραβάει τον αναγνώστη σαν ρουφήχτρα. Το γλωσσικό και αφηγηματικό πατινάζ, οι πιρουέτες της αφήγησης, μπορεί να αρέσουν ή να ενοχλήσουν. Αν ο αναγνώστης αναζητά ένα εύπεπτο ρομάντζο ή, αντίθετα, ένα υπαρξιακό δράμα με ισχυρή δόση σοβαροφάνειας, καλύτερα να μην ανοίξει το βιβλίο. Αν όμως πιστεύει πως η λογοτεχνία είναι ένα παιχνίδι με κανόνες που έχουν φτιαχτεί για να ανατρέπονται, θα διασκεδάσει με την αφηγηματική ακολασία και τα πολλαπλά σφιχτοδεμένα νήματα της πλοκής. Και θα αφήσει το παραμύθι να τον παρασύρει, χωρίς πολλά ορθολογικά γιατί, που ανιχνεύουν τις αφηγηματικές τρύπες. Και, ίσως, θα μαραθεί, που το τέλος του μυθιστορήματος εκπυρσοκροτεί συναισθηματικά. Γιατί ο κυνισμός της αρχής καμουφλάρει υψηλή γλωσσική και συναισθηματική θερμοκρασία. Ενώ το χύδην συναίσθημα του τελευταίου μέρους δείχνει σχεδόν αμήχανο, λες κι ο συγγραφέας αποφάσισε να τελειώσει το βιβλίο του συμβατικά, παραδομένος στα κλισέ που υπονόμευσε, με μια κορώνα.