«Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΡΩΜΑΛΕΟΣ ΣΚΥΛΟΣ»

«Ήξερα κάποτε μια γυναίκα που της άρεσε να φαντάζεται τον Έρωτα με τη μορφή γυμνασμένου σκύλου, ενός σκύλου που θα έπιανε πάντα το ξύλο όταν το πέταγες και θα το έφερνε πίσω με τα αυτιά να πετάνε πέρα δώθε. Απολύτως πιστός, παραδομένος, άνευ όρων. Κι εγώ γελούσα μαζί της, επειδή ακόμα κι εγώ ήξερα ότι η αγάπη δεν είναι έτσι. Η αγάπη είναι κάτι εύθραυστο που πρέπει να το κανακεύεις και να το προστατεύεις. Η αγάπη δεν είναι στιβαρή κι ακλόνητη. Η αγάπη μπορεί να καταρρεύσει κάτω από μερικές σκληρές κουβέντες ή να πεταχτεί στα σκουπίδια με μια χούφτα απρόσεχτες κινήσεις. Η αγάπη δεν είναι καθόλου ένας ρωμαλέος σκύλος. Η αγάπη μοιάζει πιο πολύ με έναν μικροκαμωμένο λεμούριο ποντικό».

απόσπασμα από τη σελ.

169α Το μυθιστόρημα του Ντέιβιντσον στο τέλος εκπυρσοκροτεί συναισθηματικά