ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Συντροφικό τραγούδι και άρωμα μελαγχολίας

Η δίωξη που ασκήθηκε το 1955 εναντίον ενός νέου τότε ποιητή, για μια ισχνή πλακέτα, ίσως δεν έχει προηγούμενο. Μου απαγορεύουν ναμαι ποιητής θα γράψει ο κατηγορούμενος Τάσος Λειβαδίτης (1921-1988) που δικάστηκε στο Πενταμελές Εφετείο για τη συλλογή του Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου. Παρά την αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου, μετά την καθολική διαμαρτυρία του πνευματικού κόσμου, το γεγονός της δίωξης δείχνει πώς αντιμετώπιζε η Πολιτεία κάποιους συγγραφείς στα πέτρινα χρόνια. Για τις δύο διαφορετικές περιόδους του Λειβαδίτη έχουν ειπωθεί πολλά, ορισμένοι μάλιστα κριτικοί μιλούν για δύο ξεχωριστά έργα. Υπάρχουν και εκείνοι που αναγνωρίζουν στη δεύτερη περίοδο την πιο εσωστρεφή, υψηλή ποιότητα γραφής ενός μείζονος λυρικού με επιρροή στους μεταγενέστερους, όπως σε ορισμένους ποιητές της γενιάς του ΄70.

Ο Γιάννης Ρίτσος και ο Τίτος Πατρίκιος με συγκινητικούς στίχους εξέφρασαν την πίκρα του αποχωρισμού προς τον ποιητή της Καντάτας.

Βασική Πηγή:Αφιέρωμα Διαβάζω 228/1989.