Το Πνεύμα του Τόνου

Γιατί; Γιατί; Γιατί;
, Της Εύας Κοταμανίδου

Δεν το χωράει ο νους, η καρδιά δεν το αντέχει. Γιατί να χάνεται ξαφνικά μια ζωή, έτσι αναίτια, χωρίς λόγο, από σύμπτωση, τυχαία, γιατί βρέθηκε σε λάθος στιγμή στο λάθος μέρος κι ακόμα χειρότερα γιατί βρέθηκε εκεί και ο «λάθος άνθρωπος» ο περίφημος «ράμπο», ο ανεγκέφαλος νταής οπλοφόρος αστυνομικός!

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου, μέρα γιορτής του Νίκου, της Νίκης, κατέληξε τραγικά σε μέρα «ήττας» του πολιτισμού, της Δημοκρατίας, της πολιτικής, της ανθρωπιάς μας. Ένα δεκαπεντάχρονο βλαστάρι πάνω στην άνθησή του, πήγε να παίξει, να χαρεί με φίλους στα Εξάρχεια και το κόψανε σύρριζα, το ξάπλωσαν αμάραντο στις πλάκες με μια σφαίρα στην καρδιά. Γιατί; Γιατί; Γιατί; Με ποιο δικαίωμα, ποια λογική, ποια εντολή, ποια καταδίκη; Ποιος όπλισε το χέρι του φονιά; Μα η ίδια η Πολιτεία, η εντεταλμένη να μας προστατεύει, να μας φυλάει από το κακό. «Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου, / καρδούλα της καρδιάς μου…». Θρηνούν γονείς και δάσκαλοι, «φίλε γλυκέ μας/ άγουρε αητέ μας» μουρμουρίζουν τρέμοντας, αγανακτισμένοι οι νέοι και η αγκούσα τους πνίγει, η οργή τούς εκτινάσσει σε δρόμους και πλατείες, ζητούν τιμωρία, δικαίωση, απάντηση απ΄ όσους τους εξαπάτησαν, ποδοπατώντας όνειρα κι ελπίδες, έκλεψαν την αθώα ζωή τους, τους είπαν ψέματα, τους πρόδωσαν…

Με μια φράση φορτισμένη από άλλες εποχές «Αλέξη ζεις, εσύ μας οδηγείς» ένα νέο παγκόσμιο νεολαιίστικο κίνημα απλώνεται, αφυπνίζοντας συνειδήσεις και οράματα, απαιτώντας άμεσες, καθαρές απαντήσεις, λύσεις των αιτίων, απαιτώντας αλλαγή νοοτροπίας και πολιτικής σε όλα!