Δίκτυο

Εκτός απροόπτου
Μ.Α.

Άναψε το πράσινο φως για την πολυπόθητη επέκταση της Εθνικής Πινακοθήκης από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεώτερων Μνημείων.

Έτσι το ημιτελές μέχρι σήμερα κτίριο των Παύλου Μυλωνά και Δημήτρη Φατούρου θα ολοκληρωθεί με μισό αιώνα καθυστέρηση (οι δύο αρχιτέκτονες κέρδισαν τον διαγωνισμό το 1956) προσφέροντας στα 15.000 έργα της Πινακοθήκης ανάσα 6.000 τ.μ., αφού οι υπάρχοντες χώροι θα διπλασιαθούν. Το έργο αναμένεται να αρχίσει το 2010, θα χρηματοδοτηθεί από το επόμενο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης με 35 εκατ. ευρώ και πρόκειται να αλλάξει την εικόνα της περιοχής με το μοντέρνο ντιζάιν του. Αποκορύφωμα η εξωτερική ράμπα και ο γυάλινος «τοίχος» του πίσω κτιρίου της Πινακοθήκης. Η μεν ράμπα θα συνδέει το χαμηλότερο υπόγειο με τον τρίτο όροφο ενώ το βράδυ πάνω στον γυάλινο τοίχο θα προβάλονται εικόνες από τα γεγονότα που φιλοξενούνται στην Πινακοθήκη. Όλα καλά μέχρι εδώ. Αρκεί να σταματήσει η κακοδαιμονία και να μη βρεθεί ξανά η Πινακοθήκη στόχος, όπως στο παρελθόν, με αποτέλεσμα να μην αποκτήσει ούτε όροφο ούτε καν καφετέρια στην ταράτσα.

Διότι τη θέα ουδείς εμίσησε…


Ποιος κλείνει την Ακρόπολη;
Π.Κ.

Κλειστή παραμένει, και σήμερα, και αύριο, και μεθαύριο η Ακρόπολη ενώ η κατάσταση θα επιδεινωθεί καθώς οι εργαζόμενοι του υπουργείου Πολιτισμού έχουν αγανακτήσει με την κοροϊδία. Ποιος φταίει για το αδιέξοδο; Όχι βέβαια αυτοί που κρατούν το κλειδί, αλλά ο ηθικός αυτουργός ο οποίος έκοψε το «επίδομα πολιτισμού» των 150 ευρώ που έπαιρναν όλοι, 9.000 άνθρωποι, από τους φύλακες αρχαιοτήτων μέχρι το προσωπικό των κρατικών θεάτρων. Η καταβολή του σταμάτησε με την κατάργηση του ειδικού λογαριασμού. Ο υπουργός Πολιτισμού είχε διαβεβαιώσει ότι είχε συμφωνήσει με τον υπουργό Οικονομικών να ενταχθεί το επίδομα στις δημόσιες δαπάνες και υποσχέθηκε ότι θα καταβληθεί. Ένα χρόνο μετά, εν μέσω της οικονομικής κρίσης, επίδομα ως δικαίωμα κεκτημένο δεν βλέπουν. Αντί να τους ενισχύσουν, για να πάρει μπρος η αγορά, εκατοντάδες άλλοι χάνουν τη δουλειά τους χριστουγεννιάτικα.

Το ζήτημα όταν κλείνει η Ακρόπολη δεν είναι μόνο τα έσοδα που χάνονται, ο διασυρμός της χώρας όταν οι εργαζόμενοι χρησιμοποιούν το έσχατο μέσο της απεργίας, αλλά και η ευθύνη που έχουν οι ηθικοί αυτουργοί οι οποίοι σπρώχνουν τους εργαζόμενους στα άκρα.


Σαν το παλιό καλό κρασί
Β.Λ.

Ένας Δημήτρης Μητροπάνος από τα παλιά. Με πολύ κέφι και όρεξη. Μα πάνω απ΄ όλα οικείος και ζεστός με τον κόσμο που τον αποθεώνει αυτόν τον χειμώνα στο «Κέντρο Αθηνών». Όλοι όσοι πηγαίνουν να τον δουν περιμένουν με αγωνία πότε θα βγει στη σκηνή για να πειστούν- μετά την περιπέτεια που πέρασε με την υγεία του- ότι ο αγαπημένος τους καλλιτέχνης είναι καλά. Κι εκείνος τους πείθει με τον καλύτερο τρόπο. Πιο δυνατός από ποτέ, τραγουδά με το πάθος που τον διακρίνει τις μεγάλες του λαϊκές επιτυχίες και μοιράζει απλόχερα την καλοσύνη του και το χαμόγελό του. Και όταν φτάσει η στιγμή να χορέψει για λίγα λεπτά ένα από τα ζεϊμπέκικά του, ο κόσμος τον αποθεώνει με ένα παρατεταμένο χειροκρότημα φωνάζοντας «γεια σου Μητσάρα». Ακόμη κι όταν το πάλκο πλημμυρίζει από κόσμο που χορεύει τα αγαπημένα του τραγούδια, ο Δημήτρης Μητροπάνος με την αξεπέραστη φωνή του είναι εκεί κοντά τους και εισπράττει της αγάπη τους, άλλοι τον χειροκροτούν, άλλοι τον ραντίζουν με γαρίφαλα και κάποιοι βουρκώνουν που τον βλέπουν πιο δυνατό από ποτέ. Στο τέλοςανεξάρτητα από το πόσα θα έχουν πληρώσει- φεύγουν με ικανοποίηση γιατί απόλαυσαν τον Δημήτρη Μητροπάνο τον οποίο «χόρτασαν» να βλέπουν στη σκηνή. Πολύ καλές οι παρουσίες του Μανώλη Λιδάκη και των δύο νέων κοριτσιών, της Ελεονώρας Ζουγανέλη και της Ασπασίας Θεοφίλου, ενώ η αίσθησή μου για τον Μπάμπη Στόκα είναι ότι ήταν λίγο… έξω από το κλίμα. Όλοι όμως έχουν να λένε ότι ο Δημήτρης Μητροπάνος είναι «σαν το παλιό καλό κρασί». Όσο παλιώνει, τόσο καλύτερο γίνεται…