Ο ΧΑΡΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ ΒΛΕΨΕΙΣ

Σταχυολογώντας περιστατικά και ατάκες, το βιβλίο μιλάει επίσης για τη ζωή, τη σκέψη και, κυρίως, το τέλος «συγγενών» του Μπαρνς: οικογένειά του θεωρεί τους πεθαμένους συγγραφείς που διάβασε και αγάπησε. Σημαντική θέση ανάμεσά τους κατέχει ο Ζιλ Ρενάρ: έζησε τον θάνατο από πολύ κοντά (λ.χ. ο αυτόχειρας πατέρας κηδεύτηκε κατά παραγγελία του άνευ ιερέα στη μικρή επαρχιακή πόλη της Βουργουνδίας της οποίας υπήρξε δήμαρχος). Ως προς δε τον Θεό δήλωσε: «Θα ήταν πολύ καλύτερο για τη δημόσια εικόνα του να μην υπάρχει». Και ο Σόμερσετ Μομ κάνει την παρουσία του αισθητή: πριν πεθάνει, πλούσιος και καταξιωμένος, κάλεσε έναν γνωστό αθεϊστή φιλόσοφο στο σπίτι του στη Νότιο Γαλλία με σκοπό να επιβεβαιώσει την ανυπαρξία Θεού και μεταθάνατον ζωής. Μερικά χρόνια νωρίτερα, είχε αποφανθεί πως το θλιβερό πράγμα στο γήρας είναι ότι παύουμε να αγαπάμε. Τα στερνά νικάν τα πρώτα: ακόμα και μια ανούσια ζωή μπορεί να στεφθεί με έναν πετυχημένο θάνατο. Και αντιστρόφως, βέβαια. Όπως λέει ο Ζ. Ρενάρ, ο Χάρος δεν έχει καλλιτεχνικές βλέψεις, είναι άγαρμπος, άτσαλος, άξεστος. Λ.χ. ο ζωγράφος Τουλούζ Λοτρέκ άφησε την τελευταία του πνοή λέγοντας «Ηλίθιος γέρος!». Ήταν ο ύστατος χαιρετισμός στον πατέρα του που τον είχε μόλις επισκεφθεί και, αντί να μιλάει στον άρρωστο γιο του, επιδιδόταν στο να κυνηγάει μύγες!