Οι σπηλιές των πειρατών και τα έρημα κελιά

Με ορμητήριο την πόλη της Νεάπολης ακολουθείτε την ανηφορική ασφαλτοστρωμένη διαδρομή για το χωριό των καπεταναίων, το Λάχι (3 χλμ. ΝΑ), όπου και αξίζει να σταματήσετε για να απολαύσετε την πανοραμική θέα του όρους του Ελικώνα και του οικισμού της Παντάνασσας . Συνεχίζετε νότια προς τον Άγιο Νικόλαο, όπου η άσφαλτος έπειτα από 1,5 χλμ. σταματά και αρχίζει ένας βατός χωματόδρομος. Από εκεί υπάρχουν δύο διαδρομές που μπορείτε να επιλέξετε: την ανατολική που καταλήγει στο νοτιότερο κατοικήσιμο χωριό του Κάβο Μαλέα, στον Προφήτη Ηλία, και τη δυτική η οποία οδηγεί στο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας. Κατά μήκος της δεύτερης διαδρομής ο ορεινός όγκος της Κριθίνας (υψόμετρο 794) και του Κοντοβιγλίου (υψόμετρο 588), όρη τα οποία αποτελούν τμήματα της απόληξης του Πάρνωνα, εντυπωσιάζουν με τους ξεχωριστούς βραχώδεις σχηματισμούς τους. Στα 100 μέτρα μετά το ξωκκλήσι της Αγίας Μαρίνας θα βρείτε ένα πλάτωμα, όπου μπορείτε να αφήσετε το αυτοκίνητό σας για να διεισδύσετε στην άγρια ομορφιά του Κάβο Μαλέα.

Πεζοπορία
Αριστερά πάνω στο βουνό, αρχίζει το στενό μονοπάτι Δ13, απόστασης άλλοτε 50, άλλοτε 250 μέτρων από τη θάλασσα. Έπειτα από πεζοπορία διάρκειας μίας ώρας, θα φθάσετε στον προαύλιο χώρο της Μονής της Αγίας Ειρήνης της Καβομαλούσας . Μαζί με το μοναστήρι του Αγίου Γεώργιου θεωρούνται από τα πλέον καλοδιατηρημένα εκκλησάκια της περιοχής. Η Μονή της Αγίας Ειρήνης είναι ένα μικρό, σε σχήμα σταυρού, ξωκκλήσι του 19ου αιώνα. Δεν κατοικείται, αλλά μπορείτε να διανυκτερεύσετε στα κελιά, τα οποία διαθέτουν κουκέτες, μαγειρικά σκεύη, κουζίνα και τουαλέτες (επικοινωνήστε με τον πατέρα Διονύσιο Μιχαλέτο στα τηλ. 27340

31581 και 697765131, ο οποίος βρίσκεται στο χωριό του Αγίου Νικολάου, 7 χλμ. από τη Νεάπολη).

Αρκετοί επισκέπτες αφήνουν αλεύρι, μακαρόνια, μέλι, κουβέρτες, βιβλία και περιοδικά για τους επόμενους ενοίκους. Θα αισθανθείτε σίγουρα τυχεροί που βρίσκεστε σε μια ανέγγιχτη γωνιά μιας άγνωστης Ελλάδας. Βόρεια της Μονής διασώζεται η σκήτη του Αγίου Θωμά, κυριολεκτικά σκαμμένη στον βράχο, σε μια περιοχή σηματοδοτημένη με άσπρα βέλη, η οποία προσεγγίζεται με ιδιαίτερη προσοχή λόγω του απόκρημνου εδάφους.

Συνεχίζοντας ευθεία από τη μονή ο δρόμος διακλαδώνεται οδηγώντας είτε νότια στη σπηλιά με το αθάνατο νερό (ο μύθος λέει για έναν λεπρό πειρατή που θεραπεύτηκε καθώς ήπιε από τη θαυματουργή σπηλαιώδη πηγή) και στη συνέχεια στην προβλήτα, όπου επισκέπτες-προσκυνητές έρχονται με ναυλωμένα καραβάκια από τη Νεάπολη και τη Μονεμβασιά, είτε στην άκρη του Κάβο Μαλέα στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Το λευκό εκκλησάκι με τις βυζαντινές αγιογραφίες και τοιχογραφίες ξεχωρίζει ανάμεσα στα θεμέλια των αρχαίων ναών (πιθανόν του Απόλλωνα και του Ποσειδώνα), ενώ έχει παραμείνει η καμπάνα και η τροχαλία που χρησιμοποιούσαν οι μοναχοί για να επικοινωνήσουν με τους ναυτικούς για να τους εφοδιάζουν με τρόφιμα.