ΤΣΟΥΛΗΘΡΑ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

Ο Δημητρίου δεν έχει καμιά διάθεση να απομυθοποιήσει την ηπειρώτικη προίκα του, αλλά ούτε και να φτιάξει την ιδεολογική του στέγη με τα υλικά των εξιδανικεύσεων. Έτσι, στο τρίτο μέρος του βιβλίου, νεκρός πια, μετεωρίζεται πάνω από τον παράδεισο του χωριού και την κόλαση της πόλης επωφελούμενος από τη σοφία που του επιδαψιλεύει αυτός ο διχασμός. Οι παρατηρήσεις του έχουν μεν κάτι από το χιούμορ και την αναρχία των Οπωροφόρων της Αθήνας, αλλά η θλίψη και το ψυχικό άγος επικρατούν. Ο ανέμελος «βαδιζομανής», ο κλέπτων οπώρας του προηγούμενου μυθιστορήματος, γίνεται εδώ ένας πεισματάρης «αμφισβητιστής» που δεν πείθεται για την τελεολογία του σύμπαντος ακόμη κι όταν συναντάει τον Θεό τον ίδιο ή μάλλον έναν «υπόθεο», την ορντινάτσα των ψυχών στο επέκεινα. Φτάσαμε κιόλας στο τελευταίο μέρος του μυθιστορήματος όπου ο αφηγητής κάνει τσουλήθρα στα σύννεφα και παίζει πεντόβολα με τους πλανήτες. Θα βρει άραγε αυτός ο μικρός παντοκράτορας το νερό της λήθης και την αμεριμνησία που τόσο πόθησε εν ζωή ή μήπως ο θάνατος ως φαντασίωση παρουσιάζει ατέλειες στην υλοποίησή του;