ΙΔΟΥ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Αντιθέτως, όποτε δεν γίνονταν συναυλίες, τότε τα πράγματα δεν ήταν καθόλου ρόδινα. Πάρτε την ένταξή μας στην ΟΝΕ για παράδειγμα. Ουδείς έκανε τον κόπο να την τραγουδήσει, με αποτέλεσμα σήμερα η ΟΝΕ να αντιμετωπίζει προβλήματα παρατεταμένης ύφεσης.

Έχω δε την εντύπωση πως κάτι τέτοια έχουν στο μυαλό τους όσοι διαμαρτύρονται πως ο πνευματικός κόσμος της χώρας πρέπει να πάρει θέση για το τάδε ή το δείνα ζήτημα και οικτίρουν τον εν λόγω πνευματικό κόσμο που σιωπά υπονοώντας πως είναι εξωνημένος ή δειλός. Θέλουν να ακούσουν καμιά συναυλία οι άνθρωποι και την έχουν στερηθεί από την πολλή σοβαρότητα που πλάκωσε. Κι αυτό είναι το τελευταίο θετικό των παρεμβάσεων αυτού του τύπου: έχουν δημιουργήσει έναν τύπο πνευματικής ζωής ο οποίος με ελάχιστες απαιτήσεις εκ μέρους της φαιάς ουσίας επιτυγχάνει τα μέγιστα δυνατά αποτελέσματα. Ιδού η πιο σοβαρή απάντηση στην κρίση.

Τραγουδήσαμε τη δημοκρατία, το Κυπριακό, τον σοσιαλισμό, τα πυρηνικά, τον Οτζαλάν, τον Κλίντον, γιατί να μην τραγουδήσουμε και για τη χρηματοπιστωτική κρίση; Αν μη τι άλλο, δεν έχουμε τίποτε να χάσουμε.